مناظره حیوانات با حکما - احمدی(بهمئی)، یعقوب - الصفحة ٨٨ - فصل چهاردهم در مناظره همای با حکیم خراسان

خردمندان چو از تحقیق گویند
همیشه خلق را بر پشت باریست
از آن شد پشت من مانند سرپوش
از این سودا که پختی ای سیه دل
اگر مفلس و گر با تاج تختیم

زصورت سرّ معنی باز جویند
مرا پشتست بار، این طرفه کاریست
که ای دیگ هوس،پوشیده میجوش
چو کاسه سرنگون داری چه حاصل
همه سودای خامست آنچه پختیم

ای از آن برتر که گفت آدمی
آنچه ما گوییم جز تقلید نیست
کس نپرسد قصه دریا زخس
ما ظلوم ظلمت جهل خودیم
گر چه نقد معرفت در بار ماست
شهریارا چون به چشم اعتبار
جمله حیوانات از اعلی و دون

پی برد آنجا ز روی محرمی
اینهمه افسانه‌ها توحید نیست
وصف او هم ذات او دانست و بس
نیستیم، ار چه دم هستی زدیم
بندگی و عجز و حیرت کار ماست
دیده‌ای احوال دور روزگار
هست در پیش بنی آدم زبون