مناظره حیوانات با حکما - احمدی(بهمئی)، یعقوب - الصفحة ٥٨ - فصل هشتم در مناظره شتر با حکیم حجاز

طاوس را که وزیر خاص او بود، گفت: از فصحا و بلغا چند مرغ زیرک را طلب کن تا از ایشان یکی را به جهت این مصلحت اختیار کنم.

از طیور بحری «حواصیل» را نخست پیش آورد.

سیمرغ گفت: او صوفی صفتی است. سجاده بر روی آب افکنده و از عُجب، سری در هوا برده، بلند آوازه‌ای است پست آواز، کوته نظری است گردن دراز، از سر او درگذر.

طاوس «کلنک» را آواز داد.

سیمرغ گفت: او مسافری است نشیب و فراز دیده و سیّاحیست گرم و سرد ایام بسیار چشیده و حوادث روزگار و وقایع بی‌شمار به او رسیده، بسیار در چپ و راست نظر دارد شاید که سخن کم و بیش و پس و پیش گوید، چنانچه سعدی گوید:

مصرع:

^جهان دیده بسیار گوید دروغ^

طاوس گفت: «بوتیمار[١]» لایق این شغل است.

سیمرغ گفت: شک نیست که او مرغی حکیم‌پیشه و بسیار اندیش است و مدتی است که عزلت گزیده و به سدّ جوع قانع شده؛ اما قبضی بر او مستولی است که ملاحظه او موجب ملالت طبع است.

طاوس گفت:از طیور برّی نیز جماعتی هستند.

سیمرغ گفت: دراین جا حاضر کیست، طاوس گفت:بانگ «زاغ» می شنوم. سیمرغ گفت: از عقلای قوم یکی اوست؛ اما از غایت مکر و تدبیر و غدر[٢] او را اعتماد

[١] . نام مرغی است کنار آب که زیاد غم می خورد که مبادا آب کم شود و از تشنگی بمیرد.

[٢] . بیوفائی کردن