مناظره حیوانات با حکما - احمدی(بهمئی)، یعقوب - الصفحة ٣٥ - فصل چهارم در تدبیر کردن حیوانات و رسول فرستادن به حضرت ملک جنیان

چون کلاغ از این حکایت بپرداخت، نفیر[١] از حیوانات برآمد و گفتند: )رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا مَا لا طَاقَةَ لَنَا[٢]( مظلومی چند محزون و مغموم[٣] از پیش او برخاستند، گریان و نالان، هر یک به طرفی متفرق شدند و بر قرار سابق تحمل آزارهای بنی‌آدم می‌کردند.

[١] . بانگ بلند، ناله و زاری. فرهنگ فارسی معین

[٢] . (پروردگارا، و آنچه بدان طاقت نداريم بر ما تحميل مكن،) بقره / ٢٨٦.

[٣] . اندوهگین، شکسته دل