با اين تعريف، آنچه ما از زندگى مى‌خواهيم آن چيزى نيست كه بايد بخواهيم! مثل اين است كه به قصد ديدن فيلمى راهى سينما شويم، اين‌قدر در سالن سينما سرگرم خريد تنقّلات شويم و يك‌دفعه ببينيم فيلم تمام شده است و ما بدون اينكه ذرّه‌اى به آنچه كه به قصدش آمده بوديم، رسيده باشيم، بايد از در خروجى خارج شويم.

خب حالا مگر بايد از زندگى چه مى‌خواستيم كه نخواستيم؟

در منابع آمده: شيعه آدم شدن مى‌خواهد!

و آدم شدن فقط در ارتباط با انسان كامل به دست مى‌آيد؛ همان‌طور كه هر شيرينى به هر چيز برسد ريشه در عين شيرينى (شكر) دارد. هر مرتبه از انسانيت هم به هر كس برسد از عين انسانيت مى‌رسد. امام زمان (عج) عين انسانيت است.

انسان امروز يا در زندگى هدف روشنى ندارد يا هدف حقيقى را انتخاب نكرده، در مذهب ما كه براى انسان حياتى ابدى قائل است و شرط ورود به منزل نهايى كه همان بهشت الهى است، انسان كامل شدن است. هدف درست زندگى چيزى جز رسيدن به آن مقام يعنى انسانيت نيست.

انسانيتى كه شيعه در پى آن است، شرايطى دارد. انسان هر چند مؤدّب و منظّم و مرتّب به آداب انسانى باشد، ولى او حيوان مؤدّبى است در ظاهرى انسانى. بعضى‌ها يك گرگ منظّم هستند؛ مثل «آمريكا». انگليسى‌ها هم مشهور به منظّم بودن هستند؛ امّا براى چه هدفى؟ براى اينكه آدم شوند يا اينكه دنيا را بيشتر بخورند؟

مبانى اعتقادى شيعه بالاتر از اين حرف‌هاست كه ما نظم اروپاييان را بخواهيم با نظم اهل تقوا يكسان بپنداريم. روح نظم اروپايى، دنياى بيشتر داشتن است و روح نظم اهل تقوا، قرب الهى پيدا كردن است از طريق ارتباط با انسان كامل. هر چند در ظاهر هر دو نظم يكسان به نظر مى‌رسد، امّا يكى در يك انضباط جهت‌دار قرار دارد و به انسان شدن فكر مى‌كند و ديگرى به دنياى بيشتر دل بسته است و خود را مجهّز مى‌كند براى هر چه بيشتر از دنيا لذّت بردن.[١]

روز و شب براى مستقر شدن حق و عدالت و نابودى همه ظالمان، براى فرج امام دعا مى‌كنيم. غافل از اينكه با اين اوضاع انگار خود ما هم حقّ اماممان را ادا نكرديم و ... اين سال‌ها از امير نجيبمان، همه چيز خواستيم جز انسانيت!

ديدار يار غايب دانى چه ذوق دارد

ابرى كه در بيابان بر تشنه‌اى ببارد[٢]