ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٩ - ٥ رعايت حقوق فرزندان
حقّ فرزند بر پدرش اين است كه او را سواد و شنا و تيراندازى بياموزد و جز روزى حلال، خوراك او نكند.»
از امام على (ع) نيز در اين زمينه چنين نقل شده است:
«حَقُّ الْوَلَدِ عَلَى الْوَالِدِ أَنْ يحَسِّنَ اسْمَهُ وَ يحَسِّنَ أَدَبَهُ وَ يعَلِّمَهُ الْقُرْآن؛[١]
حقّ فرزند بر پدر اين است كه نام نيكو روى او بگذارد، او را نيكو تربيت كند و قرآن را به او بياموزد.»
همچنين در رساله حقوق امام سجّاد (ع) در اينباره چنين مىخوانيم:
«أَوْحَى اللهُ تَعَالَى إِلَى دَاوُدَ عليه السلام يَا دَاوُدُ إِنِّى وَضَعْتُ خَمْسَةً فِى خَمْسَةٍ وَ النَّاسُ يَطْلُبُونَهَا فِى خَمْسَةٍ غَيْرِهَا فَلَا يَجِدُونَهَا وَضَعْتُ الْعِلْمَ فِى الْجُوعِ وَ الْجَهْدِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِى الشِّبَعِ وَ الرَّاحَةِ فَلَا يَجِدُونَهُ وَضَعْتُ الْعِزَّ فِى طَاعَتِى وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِى خِدْمَةِ السُّلْطَانِ فَلَا يَجِدُونَهُ وَ وَضَعْتُ الْغِنَى فِى الْقَنَاعَةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِى كَثْرَةِ الْمَالِ فَلَا يَجِدُونَهُ وَ وَضَعْتُ رِضَاىَ فِى سَخَطِ النَّفْسِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِى رِضَا النَّفْسِ فَلَا يَجِدُونَهُ وَ وَضَعْتُ الرَّاحَةَ فِى الْجَنَّةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهَا فِى الدُّنْيَا فَلَا يَجِدُونَهَا؛[٢]
و امّا حقّ فرزند تو اين است كه بدانى او از توست و در نيك و بد اين جهان، پيوسته به تو و تو به حكم ولايتى كه بر او دارى، در آداب نيك آموختن و شناساندن خداى عزّوجلّ و كمك كردن وى بر طاعت خدا مسئول او هستى. پس در كار او همچون كسى باش كه مىداند در نيكويى، وى را پاداش و در بدى او را كيفر مىدهد.»
پىنوشتها:
[١]. «نهجالبلاغه»، ترجمه: محمّد مهدى فولادوند، مواعظ (كلمات قصار)، ش ٨٩، ص ٤٨٣.
[٢]. سوره طلاق (٦٥)، آيات ٢ و ٣.
[٣]. «بحارالأنوار»، ج ٧٥، ص ١٨٩، ح ٤٤.
[٤]. سوره فاطر (٣٥)، آيه ١٠.
[٥]. سيد محمّد حسين طباطبايى، «تفسير الميزان»، ترجمه: سيد محمّدباقر موسوى همدانى، ج ١٧، ص ٢٩.
[٦]. «بحارالانوار»، ج ٦٧، ص ٧١، ح ٣٩.
[٧]. محمد بن حسن (شيخ حر عاملى)، «تفصيل وسائل الشّيعه»، ج ١٢، ص ٢١٢، ح ٢٤، به نقل از: محمّد بن على الكراجكى، «كنز الفوائد»، ص ١٤١.
[٨]. در مأخذ اصلى نقل اين حديث «كنز الفوائد» عبارت به اينگونه آمده است.
[٩]. سوره اسراء (١٧)، آيه ٢٣.
[١٠]. «الصحيفه السجاديه»، ص ١١٦، دعاى ٢٤؛ محمّد محمّدى رى شهرى، «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧٠٩٣، ح ٢٢٦٨١.
[١١]. «بحارالانوار»، ج ٧١، ص ٦، ح ١؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧١٠٣، ح ٢٢٧٢٨.
[١٢]. «تحف العقول»، ص ٣٢٢؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧١٠٣، ح ٢٢٧٢٧.
[١٣]. «الكافى»، ج ٢، ص ١٥٩، ح ٩؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧٠٩٥، ح ٢٢٦٩٣.
[١٤]. «بحارالانوار»، ج ٧١، ص ٦، ح ١؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧٠٩٥- ٧٠٩٧، ح ٢٢٦٩٤.
[١٥]. «كنزالعمال»، ح ٤٥٣٤٠؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧١٠٣، ح ٢٢٧٣٤.
[١٦]. «نهجالبلاغه»، كلمات قصار، ٣٩٩؛ «ميزان الحكمه»، ج ١٤، ص ٧١٠٣، ح ٢٢٧٣٥.
[١٧]. «بحارالانوار»، ج ٧١، ص ٦.