او پيش از آن نيز در سال ١٩٧١ م.، درگفت‌وگو با جيمز ميلر، با توجّه به وقايع مربوط به «ليبى»، اظهار كرده بود: براى اوّلين بار در طول تاريخ، همه‌چيز براى نبرد آرمگدون و ظهور ثانوى مسيح مهياست.

٢٩ آوريل ١٩٨٠ ميلادى‌

للان جنسن، مؤسّس «بهائيان تحت تداركات پيمان»، فرقه‌اى كوچك كه خطّ فكرى تعاليم بهائيت را با هرم‌شناسى و پيش‌گويى انجيلى به هم آميخته است، پيش‌گويى كرد كه فاجعه اتمى عظيمى در اين روز رخ مى‌دهد و يك سوم مردم جهان را خواهد كشت. پس از ناكامى اين پيش‌گويى، جنسن اين‌طور توجيه كرد كه اين، تنها آغاز مصيبت بزرگ بود.[٢]

١٩٨١ ميلادى‌

جيمز وات، وزير كشور دوره رياست‌جمهورى ريگان، احساس مى‌كرد احتياجى به حفاظت از محيطزيست نيست، چون پايان به زودى از راه مى‌رسد. او در سال ١٩٨١ م. به يكى از كميته‌هاى كنگره گفته بود: نمى‌دانم تا آمدن عيسى مسيح، چند نسل ديگر خواهند آمد.

اوت ١٩٨٥ ميلادى‌

زمان وقوع جنگ جهانى سوم، بر اساس كتاب پرفروش «جنگ جهانى سوم: اوت ١٩٨٥ م.» [چاپ شده‌] در سال ١٩٧٧ م.، اثر ژنرال بازنشسته ناتو، سرجان هكت. اين كتاب، گرچه ماهيتاً يك پيش‌گويى نبود، امّا هشدارى داده بود به رهبران جهان، نسبت به واقعيتى كه مى‌توانست با روند موجود در آن تاريخ، به وقوع بپيوندد.

٣٠ سپتامبر ١٩٨٩ ميلادى‌

ادگار سى. ويزنانت، پس از آنكه پيش‌گويى‌اش درباره رستگارى تحقّق نيافت، روز «روش هشانا» در سال ١٩٨٩ م. را به عنوان موعدى محتمل براى رستگارى انتخاب كرد.[٣]

١٩٩٠ ميلادى‌

\* واعظ باپتيست، پيتر راكمن، پيش‌گويى كرد كه رستگارى، حوالى سال ١٩٩٠ م. به وقوع خواهد پيوست.[٤]

\* پيش‌گونويس سنگاپورى، كائى لوك چن، بازگشت عيسى (ع) را بين سال‌هاى ١٩٨٦- ١٩٩٠ م.، پيش‌بينى كرد.[٥]

١٩٩١ ميلادى‌

لوييس فراخان، اعلام كرد جنگ «خليج فارس»، نبرد آرمگدون و جنگ نهايى است.[٦]

٢٩ آوريل ١٩٩٢ ميلادى‌

هنگامى كه در پاسخ به حكم دادگاه محاكمه رادنى كينگ، شورش‌هاى «لوس‌آنجلس» سرگرفت، اعضاى «برترى سفيدپوستان گروه ملل آريايى»، گمان كردند نبرد آخرالزّمانى و نژادى‌اى كه منتظرش بودند، به وقوع پيوسته است.[٧]

٢٨ سپتامبر ١٩٩٢ ميلادى‌

نويسنده مسيحى، دوروتى اى. ميلر، در كتاب خود، «مراقب و آماده باش؛ در سال ١٩٩٢ م. ميليون‌ها نفر ناپديد خواهند شد»، پيش‌گويى كرد كه آخرين شيپور در روز «روش هشانا» به صدا در مى‌آيد و نويدبخش ظهور ثانوى عيسى مسيح خواهد بود.[٨]

١٩٩٣ ميلادى‌

ديويد برگ، عضو فرقه «فرزندان خداوند»، در [كتاب‌] «اخبار پايانى»، مدّعى شد ظهور ثانوى مسيح (ع) در سال ١٩٩٣ م.، انجام خواهد گرفت. مصيبت بزرگ بنا بود در سال ١٩٨٩ م. آغاز شود.[٩]

١٤ نوامبر ١٩٩٣ ميلادى‌

روز رستاخيز، بنابر ادّعاى مسيح خودخوانده، ماريا دوى خريستوس، رهبر فرقه «اخوّت سفيد بزرگ». اعضاى اين فرقه در نظر داشتند در شهر «كيف» اجتماع كرده، آمدن خدا را به زمين، جشن بگيرند؛ امّا با دستگيرى بسيارى از اعضاى فرقه، اقدامشان خنثى شد.[١٠]

١٩٩٤ ميلادى‌

\* امّ سليم، يك عرب مسيحى، پيش‌گويى كردكه در اين سال، پس از آنكه ضدّ مسيح، خود را آشكار كرد، رستگارى اتّفاق خواهد افتاد.[١١]

\* مؤلّفان هندى با نام‌هاى آد وربيك، يان وستين و پير وستين، در كتاب خود، «موعد آمدن او»، ظهور ثانوى مسيح (ع) را در سال ١٩٩٤ م. پيش‌گويى كردند.[١٢]

٢ مه ١٩٩٤ ميلادى‌

نيل چيس، عضو فرقه «بهائيان تحت حمايت پيمان»، پيش‌گويى كرد كه در تاريخ ٢٣ مارس ١٩٩٤ م.، نيويورك با بمب اتمى ويران مى‌شود و نبرد آرمگدون، ٤٠ روز پس از آن به وقوع خواهد پيوست.[١٣]

١٣ دسامبر ١٩٩٦ ميلادى‌

زنده شدن مجدّد ديويد كورش، طبق پيش‌گويى اعضاى باقى‌مانده شاخه «ديويديان» كه البتّه هيچگاه سر و كلّه كورش پيدا نشد.[١٤]