ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - ٢٢ آوريل ١٩٥٩ ميلادى

جهانى اوّل را به چشم نبرد آرمگدون مى‌نگريستند.[١]

١٧ دسامبر ١٩١٩ ميلادى‌

مطابق نظر آلبرت پورتاى هواشناس، قران شش سياره در اين تاريخ، باعث مى‌شد تا جريان مغناطيسى، خورشيد را شكافته، انفجارهاى عظيمى از گازهاى شعله‌ور ايجاد كرده و نهايتاً زمين را نيز احاطه كند. در پى اين پيش‌گويى، در بسيارى از كشورها، موج وحشت به وجود آمد حتّى برخى دست به خودكشى زدند.[٢]

٢١ سپتامبر ١٩٤٥ ميلادى‌

در سال ١٩٣٨ م.، كشيشى به نام لانگ، طى يك مكاشفه، دست‌نوشته مرموزى را ديد كه روى آن، رقم ١٩٤٥ نوشته شده بود و صدايى را شنيد كه مى‌گفت، دنيا در ساعت ٥: ٣٣ بعد از ظهر بيست و يكم سپتامبر نابود خواهد شد كه طبعاً پيش‌گويى‌اش شكست خورد.[٣]

١٩٤٧ ميلادى‌

در سال ١٨٨٩ م. جان بالو نيوبرو، پيش‌گويى كرد كه در سال ١٩٤٧ م.، تمام ملّت‌ها از بين رفته، موج هرج و مرج پس از آخرالزّمان آغاز خواهد شد. نيوبرو مؤسّس فرقه «اوهسپه» بود.[٤]

٢١ دسامبر ١٩٥٤ ميلادى‌

دوروتى مارتين، رهبر يك فرقه بشقاب‌پرنده‌اى به نام «اخوّت هفت اشعه»، مدّعى شد دنيا با سيل هولناكى در اين تاريخ، به پايان خواهد رسيد. در ميان اعضاى اين فرقه، جورج هانت ويليامسون و چارلز لاف‌هد، بودند. اين مورد، موضوعى شد براى كتاب لئون فستينگر با عنوان «زمانى‌كه پيش‌گويى‌ها تحقّق نيابند»؛ مطالعه‌اى عالى و پيشرو، در زمينه ناهماهنگى‌هاى ادراكى و اثراتى كه پيش‌گويى‌هاى تحقّق نيافته بر معتقدان واقعى دارد.[٥]

٢٢ آوريل ١٩٥٩ ميلادى‌

ويكتور هوتف، مؤسّس فرقه «ديويديان»، شعبه‌اى از فرقه «ظهور روز هفتمى‌ها»، پيش‌گويى كرد كه پايان به زودى فراخواهد رسيد؛ امّا هيچگاه تاريخى معين نكرد. پس از مرگ او، همسرش، فلورانس پيش‌بينى نمود رستگارى در تاريخ ٢٢ آوريل ١٩٥٩ م. رخ خواهد داد.