و اين تطابق موجود بين حروف بسمله و عترت پيامبر (ص) بر وجود تعادل و تساوى در تمسّك به آن دو دلالت مى‌كند. پس همچنان‌كه فرد مؤمن به وسيله بسمله خود را از شرّ اجنّه و شياطين و هر چيز ناپسندى محافظت مى‌نمايد، به همين ترتيب خود را به واسطه تمسّك به اسامى مبارك اصحاب كساء مصونيّت مى‌بخشد.

اين مطلب را روايات ما تأييد و بيان مى‌كند كه خداى تعالى به هر پيامبرى، نام‌هاى معصومان پنج‌گانه را آموخت تا در دشوارى‌ها و خطرات به ايشان متوسّل شوند؛ مانند: نوح نبى (ع) كه درون كشتى لوحى قرار داد. كه بر روى آن كف دستى با پنج انگشت آن كشيده شده و بر هر انگشت نام‌هاى اصحاب كساء (ع) يعنى: محمّد، ايليا، فاطمه، شبّر و شبير نقش بسته و در وسط دست اين جمله نوشته شده بود:

«اى خدا و اى ياور من؛ به واسطه لطف و رحمت خويش و به [حقّ‌] اين نفوس مقدّس، دستم را بگير. اينان همگى بزرگان و گراميانى هستند كه تو به خاطر ايشان عالم را آفريده‌اى. خداوندا، به بركت اسامى اينان مرا يارى نما و تو يكتاى توانا بر هدايت من به سوى حقّ و حقيقتى».

و در بيان اهمّيت عدد ١٩ آنكه بعضى از امامان (ع) در امور خود آن را به كار مى‌گرفته‌اند. درباره امام على (ع) روايت شده كه آن حضرت (ع) درجنگ‌ها به همراه خود نقشى را حمل مى‌كردند كه در محيط دايره آن حروف بسمله در ١٩ خانه و به ازاى هر خانه، نامى از نام‌هاى نيكوى خداوند قرار داده شده بود كه با آن حروف آغاز مى‌شد و آن حضرت اين را در خطّ مقدّم سپاه حمل مى‌نمودند و به وسيله آن به خداوند توسّل مى‌جستند تا بر دشمنان غلبه يابند.

همچنين روايت شده، آن هنگام كه عطش بر امام حسين (ع) و اصحابش غلبه يافت، آن حضرت (ع)، نيزه‌اى برگرفت و پشت خيمه‌ها ١٩ خط به سمت قبله كشيد و آن را حفر نمود، در اثر آن چشمه آبى جوشيد كه از آن نوشيدند و سپس از بين رفت و اثرى از آن باقى نماند. در اينجا مى‌پرسيم؛ چرا آن حضرت (ع) فقط ١٩ خط كشيدند و نكته قابل توجّه آنكه تعداد اين خطها براى مورّخ، داراى اهمّيت بوده كه آن را نقل كرده است.

٦. در روايتى آمده است كه امام كاظم (ع) به راهبى فرمودند: «خداوند، چند اسم دارد كه اگر به وسيله آنها خوانده شود، ردّ نمى‌شود؟»