ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٨ - ما خدا و اهل بيت (ع)

ما ... خدا و اهل بيت (ع)

سيد محمّد سادات اخوى‌

يك: اگر چه «حال» ام خوب است؛ امّا حالم خوب نيست. نمى‌دانم توانسته‌ام براى سفرى كه در انتظار همه ماست، آماده شوم يا نه. نمى‌دانم خدا گناهانم را بخشيده يا نه .. و نمى‌دانم آيا در سال‌هاى كودكى كه همه چيز خالص‌تر، پاك‌تر و شريف‌تر بود، توانسته‌ام آن قدر خوب باشم كه هنگام رفتن از دنيا، خوبى‌هاى كودكى را سرمايه كنم و با دلى مطمئن بروم يا نه. اگر ترديدها بگذارند و بتوانم از ميان سيم خاردار «يك‌دندگى» بيرون بروم و يك بار ديگر، خودم را خوب ببينم، يقين دارم مى‌توانم با خدا آشتى كنم. مگر نه اين است كه خودش بارها و بارها از راه قلبم مرا صدا كرده است؟ مگر نه اين است كه هر بار، پس از مدّت‌ها قهر و دورى، تا صدايش كرده‌ام، فرشته را سراسيمه، براى من فرستاده تا احساس تنهايى نكنم؟ مگر بارها نگفته كه هر گناهكار و خطاكارى را مى‌بخشم؛ امّا از كسى كه از بخشش من نااميد شود، نمى‌گذرم؟ خدايا! من كه جز اميد به خوبى‌ات چيزى ندارم. من كه جز مهربانى‌ات اميدى ندارم؛ پس مبادا مرا نبخشيده، به آغوش مرگ بسپارى ... مبادا آن قدر دلم سياه شده باشد كه از بخشش تو نااميد شوم ...

دو: ارتباط ما با «اهل بيت (ع)» دو سويى است، با اين تفاوت‌