جرج جرداق مى‌گويد: من هم مسلمان هستم و هم مسيحى. من به عنوان يك فرد، مسيحى و به جهت انسانيّت خويش، بيش از ديگر مسلمانان خود را مسلمان مى‌دانم و بيش از مسيحيان ديگر، امام على را يك مسيحى به حساب مى‌آورم. او در وصف امام على (ع) مى‌گويد:

اى دنيا! چه مى‌شد اگر همه نيروهايت را در هم مى‌فشردى و در دوران ما شخصيّتى مانند على (ع) را با آن دل و زبان و شمشير نمودار مى‌شد.

آيا در ميان خلق، بزرگ مردى را شناخته‌اى كه با متفكّران از نظربلندى فكرشان روبه‌رو گردد و در همه موارد، برترى گفتار ناشى از عمل، همراه جانبازى‌هاى پى در پى و سبقت در زمان هم، از آنِ او باشد؟

كشيش دبير اوّل سفارت انگليس در بغداد

اگر اين خطيب بزرگ در عصر ما، هم اكنون بر منبر كوفه پا مى‌نهاد، مى‌ديديد كه مسجد كوفه با آن پهناورى‌اش از اروپاييان موج مى‌زد. مى‌آمدند تا از درياى سرريز دانشش، روحشان را سيراب كنند.[١]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سيماى نهج البلاغه، ص ٥٠.

[٢]. داستان غدير، ص ٢٩٥.

[٣]. جرج جرداق، امام على صداى عدالت، ترجمه خسرو شاهى، ص ١٤٤٤.

[٤]. نهج‌البلاغه صبحى، آخر خطبه ١٤٩.

[٥]. داستان غدير، ص ٢٩٩.

[٦]. الامام عبدالفتاح، ١/ ١٧، مقدّمه.

[٧]. به نقل از كتاب حماسة عيدالغدير، حسين مرعشى، ١٦٠ ص وزيرى ١٣٨١.

[٨]. مقدّمة عيدالغدير ملحقة العربيه.

[٩]. ادبيات و تعهّد در اسلام، محمّد رضا حكيمى، ص ٢٩٤.

[١٠]. قلائد الانشاء، ص ١٢٢.

[١١]. ما هو نهج البلاغه، ص ٣٠٠.

سيره علوى‌

لشكرى ده هزار نفره بدون كم و زياد خواهد آمد

عبدالله بن عبّاس گويد: اميرالمؤمنين (ع) فرمود: «پيامبر اكرم (ص) هزار دريچه از علم به من ياد داد كه از هر درى هزار مسئله برايم گشوده شد.» ابن عبّاس افزود: در زمانى‌كه ما با آن حضرت در منطقه ذى قار (در راه جنگ با اهل بصره) بوديم و على (ع) پسرش، حضرت حسن (ع) را به كوفه براى گردآورى سپاه فرستاده بود، به من فرمود: «اى پسر عبّاس!» عرض كردم: بله! اى اميرالمؤمنين (ع)، فرمود: «سپاهى متشكّل از ده هزار نفر سواره و پياده بدون كم و زياد همين امروز با فرزندم حسن (ع) خواهد آمد!»

ابن عبّاس گويد وقتى حضرت حسن (ع) با لشكريان وارد شد، من تمام تلاشم اين بود كه از تعداد لشكريان تحقيق كنم، از نويسنده تعداد لشكريان پرسيدم: تعداد نفرات لشكر چند نفر است؟ جواب داد: سواره و پياده مجموعاً ده هزار نفر، نه يكى كم و نه يكى زياد! با شنيدن اين خبر فهميدم كه اين علم، يكى از آن درهايى است كه رسول خدا (ص) به حضرتش تعليم داده بود.[٢]

پى‌نوشت:

[١]. بحار الانوار، ج ٤١، ص ٣٢٨.