ماهنامه موعود
(١)
شماره يكصد و بيست و هشتم- يكصد و بيست و نهم
٢ ص
(٢)
فهرست
٢ ص
(٣)
ولايت
٤ ص
(٤)
ولايت غير الهى
٦ ص
(٥)
مراتب ولايت
٦ ص
(٦)
عيدالله اكبر
١٢ ص
(٧)
عيد الله الاكبر!
١٣ ص
(٨)
نبايد طرح مسئله غدير به جدايى مسلمان ها بيانجامد
١٣ ص
(٩)
عيد غدير، سنّت ملّى ماست
١٣ ص
(١٠)
اوج مطلوب همه رسالت ها
١٤ ص
(١١)
بشريّت، حكومت پنج ساله اميرالمؤمنين (ع) را هرگز فراموش نخواهد كرد
١٤ ص
(١٢)
كتاب الغدير
١٤ ص
(١٣)
او، عادل ترين شما در بين مردم است!
١٥ ص
(١٤)
غدير و انقلاب اسلامى ايران
١٥ ص
(١٥)
فعّاليت هاى اميرالمؤمنين (ع) پيش از حكومت
١٦ ص
(١٦)
غدير، بزرگ ترين عيد اسلامى
٢٢ ص
(١٧)
اعتراف خليفه!
٢٦ ص
(١٨)
ما خدا و اهل بيت (ع)
٢٨ ص
(١٩)
گلستانه
٣٠ ص
(٢٠)
دست خدا
٣٠ ص
(٢١)
امير در ميخانه
٣٠ ص
(٢٢)
خانه على (ع)
٣٠ ص
(٢٣)
عيد است ساقيا !
٣١ ص
(٢٤)
ترازوى عدل
٣١ ص
(٢٥)
اى راز سر به مهر
٣٢ ص
(٢٦)
با ذكر ياعلى
٣٢ ص
(٢٧)
مدحت على (ع)
٣٢ ص
(٢٨)
خم غدير
٣٣ ص
(٢٩)
معرفت به نورانيت
٣٤ ص
(٣٠)
ولايت، قطب قرآن است
٤٢ ص
(٣١)
مرتبه آل محمّد (ص)
٤٦ ص
(٣٢)
مباهله سند برگزيدگى
٥١ ص
(٣٣)
واژه مباهله
٥١ ص
(٣٤)
آيه مباهله
٥١ ص
(٣٥)
جايگاه نجران
٥١ ص
(٣٦)
روايتى از مباهله
٥٤ ص
(٣٧)
امام، طبيب انسانيت است!
٥٥ ص
(٣٨)
ولايت مولا
٦٠ ص
(٣٩)
بهترين خواسته!
٦٦ ص
(٤٠)
على (ع) در نگاه اهل سنّت
٦٨ ص
(٤١)
الف) فضايل اميرمؤمنان (ع) در صحيحين
٦٨ ص
(٤٢)
اسبان پيشانى سفيد
٧٢ ص
(٤٣)
سرّ دلبران از حديث ديگران
٧٤ ص
(٤٤)
اميرمؤمنان (ع) در حديث ديگران- جبران خليل جبران
٧٥ ص
(٤٥)
اميرمؤمنان (ع) در حديث ديگران- ميخائيل نعيمه
٧٥ ص
(٤٦)
اميرمؤمنان در حديث ديگران- دكتر بولس سلامه، اديب و حقوقدان
٧٦ ص
(٤٧)
كشيش دبير اوّل سفارت انگليس در بغداد
٧٧ ص
(٤٨)
اعجاز عددى امامان (ع)
٧٨ ص
(٤٩)
اعجاز قرآن كريم
٧٨ ص
(٥٠)
اعجاز عددى قرآن و امامان (ع)
٧٩ ص
(٥١)
چه كسى راز عدد 12 را مى داند؟
٨١ ص
(٥٢)
تأسيس شيعه
٨٢ ص
(٥٣)
تدابير پيامبر (ص) براى خلافت امام على (ع)
٨٤ ص
(٥٤)
آمادگى تربيتى
٨٤ ص
(٥٥)
تصريح بر ولايت و امامت
٨٧ ص
(٥٦)
تدابير عملى
٨٧ ص
(٥٧)
1 بلند كردن دست امام على (ع) در روز غدير خم
٨٧ ص
(٥٨)
2 فرستادن لشكر اسامه
٨٨ ص
(٥٩)
3 دعوت به نوشتن وصيّت
٨٩ ص
(٦٠)
چرا عمر از نوشتن نامه جلوگيرى كرد؟
٩٠ ص
(٦١)
يعسوب الدّين
٩٢ ص
(٦٢)
كَرم امام رضا (ع)
٩٥ ص
(٦٣)
سنّت وصايت، سنّت عموم انبياء است
٩٦ ص
(٦٤)
فضائل عترت در حديث ثقلين
٩٩ ص
(٦٥)
جام جهان بين!
١٠٢ ص
(٦٦)
پيش گويى هاى اميرمؤمنان (ع)
١٠٢ ص
(٦٧)
مقدّمه
١٠٣ ص
(٦٨)
انواع پيش گويى هاى علوى
١٠٣ ص
(٦٩)
1 پيش گويى هاى محقّق شده در دوره حضرت على (ع)
١٠٣ ص
(٧٠)
2 پيش گويى هاى محقّق شده پس از شهادت امام على (ع)
١٠٤ ص
(٧١)
3 پيش گويى ها درباره آخرالزّمان و آستانه ظهور و
١٠٤ ص
(٧٢)
علم غيب نزد ائمّه (ع)
١٠٦ ص
(٧٣)
علم جفر
١٠٨ ص
(٧٤)
بيان اجمالى معناى جفر
١٠٩ ص
(٧٥)
جايگاه جفر نزد اهل بيت (ع)
١٠٩ ص
(٧٦)
جفر؛ يك كتاب امنيّتى
١٠٩ ص
(٧٧)
جامعيّت محتواى كتب موجود در جفر
١٠٩ ص
(٧٨)
جفر يا دستورالعمل حكومتى
١٠٩ ص
(٧٩)
توضيح درباره محتواى هر يك از كتب موجود در جفر
١١٠ ص
(٨٠)
جفر سند حقّانيت خلافت امام حسن (ع) در مقابل حكومت معاويه
١١٠ ص
(٨١)
علم كتاب تماماً نزد اميرالمؤمنين است
١١٢ ص
(٨٢)
گنجينه معارف غدير
١١٤ ص
(٨٣)
آشنايى با زيارت اميرالمؤمنين در روز غدير
١١٤ ص
(٨٤)
1 بيان آيات نازل شده در شأن اميرمؤمنان (ع)
١١٤ ص
(٨٥)
2 شرح رويدادهاى گوناگون مرتبط با امام على (ع)
١١٦ ص
(٨٦)
3 بيان اوصاف اميرمؤمنان (ع)
١١٦ ص
(٨٧)
معجزه توسّل
١١٨ ص
(٨٨)
خطبه شقشقيه
١٢٢ ص
(٨٩)
اعمال شب و روز غدير
١٢٤ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - غدير، بزرگ ترين عيد اسلامى

باعث رحمت و عطوفت خداوند است. با سعى و كوشش خويش و در حدّ توانايى خود، از آنچه خدا به شما بخشيده، براى برادران و زن و فرزندانتان آماده كنيد و شادى را در ميان خود آشكار سازيد و با گشاده‌رويى با يكديگر برخورد كنيد.»[١]

بعد از حضرت على (ع)، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) نيز روز غدير را زنده نگاه مى‌داشتند و هر سال، آن روز را به عنوان عيد تلقّى مى‌كردند. آنان با كمال مسرّت و شادى، براى قبول تهنيّت و تبريك شاد باش جلوس مى‌نمودند، به وسيله نماز و روزه و دعا به خدا تقرّب مى‌جستند و در نيكويى و احسان و اطعام تأكيد مى‌نمودند تا شكر نعمت‌خدا را در چنين روزى كه اميرالمؤمنين (ع)، به خلافت و امامت منصوب شده، به جاى آورده باشند. آنها در اين روز صله رحم مى‌كردند و خانواده خويش را در وسعت ارزاق قرار مى‌دادند و به ملاقات برادران مى‌رفتند و شيعيان خود را نيز به تمام اين كارها دعوت مى‌نمودند.[٢]

اكنون به روايات زير توجّه كنيد:

١. ابوالحسن ليثى مى‌گويد:

امام جعفر صادق (ع) به بعضى از دوستان و شيعيانش كه در حضور او بودند، فرمودند:

«آيا مى‌دانيد روزى كه خدا اسلام را در آن روز براى ما و شيعيانمان عيد غدير قرار داده، چه روزى است؟»

عرض كردند: خدا و رسول و فرزند پيامبر داناترند، آيا روز عيد فطر است؟

امام فرمودند: «نه!»

گفتند: آيا روز عيد قربان است؟ امام فرمودند:

«نه! البتّه اين دو روز، بزرگ و با شرافت هستند؛ امّا روز منار دين بزرگتر است و آن روز هيجدهم ذى حجّه است كه پيامبر خدا (ص) هنگامى كه از حجّةالوداع بازگشت و به غدير خم رسيد و ...».

٢. فرات بن احنف مى‌گويد:

از امام جعفر صادق (ع) پرسيدم: فدايت‌شوم، آيا مسلمانان عيدى بالاتر از عيد فطر و عيد قربان و روز جمعه و روز عرفه دارند؟

امام فرمودند: «آرى! بالاترين، بزرگترين و شريف‌ترين اعياد روزى است كه خدا دين را در آن روز كامل گردانيد و اين آيه را بر پيامبرش، محمّد (ص) نازل فرمود: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً؛ امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت‌خود را بر شما تمام گردانيدم و اسلام را براى شما [به عنوان‌] آيينى برگزيدم.»

سؤال كردم: آن چه روزى است؟

فرمودند: «انبياى بنى اسرائيل وقتى وصيّت و امامت را به نفر بعد از خودشان واگذار مى‌كردند، آن روز را عيد قرار مى‌دادند و اين روز هم روزى است كه پيامبر (ص)، على (ع) را رهبر مردم قرار داد و در آن روز چيزهايى نازل شد و دين كمال يافت و نعمت بر مؤمنان تمام گرديد.»

عرض كردم: در اين روز چه كارى شايسته است، انجام دهيم؟

امام (ع) فرمودند: «اين روز، روز عبادت، نماز، روزه، شكر و سپاس خدا و مسرّت به سبب ولايت ما بر شما از جانب خداست، من دوست دارم اين روز را روزه بگيريد.»[٣]

٣. عبدالرّحمن بن سالم از پدرش نقل مى‌كند كه گفت:

از امام صادق (ع) پرسيدم: آيا مسلمانان غير از روز جمعه و عيد قربان و عيد فطر، عيد ديگرى دارند؟

فرمودند: «آرى. عيدى بزرگتر!»

گفتم: فدايت‌شوم، كدام عيد است؟

فرمودند: «روزى كه پيامبر خدا، اميرالمؤمنين را به خلافت نصب كردند و فرمودند: «هر كس كه من مولاى او هستم، على مولاى او است.»

پرسيدم: آن روز، چه روزى است؟

فرمودند: «به روز چه كار دارى؟[٤] سال هميشه در گردش است؛ ولى آن روز، روز هجدهم ذى حجّه است.»

عرض كردم: چه كارى سزاوار است در آن روز انجام دهيم؟

فرمودند: «خدا را ياد كنيد و به روزه و عبادت بپردازيد و محمّد و آل محمّد، صلى الله عليه وآله، را ياد نماييد؛ زيرا پيامبر خدا به اميرالمؤمنين (ع) وصيّت كرد كه مسلمانان اين روز را عيد بگيرند و انبيا چنين مى‌كردند؛ به اوصيا خود همين سفارش را مى‌نمودند و آن روز را عيد مى‌گرفتند.»[٥]

بر اساس همين روايات است كه مى‌بينيد شيعيان از زمان ائمه‌اطهار (ع) تا كنون در تمام كشورها هر سال روز غدير را عيد مى‌گيرند و به وسيله نماز، تلاوت قرآن و خواندن دعاهاى مأثور به خدا تقرّب مى‌جويند، خدا را بر كامل ساختن دين و تمام نمودن نعمت به وسيله امامت على (ع) سپاس‌گزارى مى‌كنند، به ملاقات يكديگر مى‌روند، با چهره‌اى گشاده، با نيكى و احسان و مسرور ساختن خويشاوندان و همسايگان، به خدا تقرّب مى‌يابند و اگر يكى ازآنها برادر دينى خود را در اين روز ملاقات كند، با او مصافحه مى‌كند و مى‌گويد:

الحمد لله الذى جعلنا من المتمسّكين بولاية اميرالمؤمنين و الائمة الطّاهرين.[٦]

و هر سال در اين عيد سعيد، شيعيان به سوى مرقد پيشواى بزرگ دين، اميرالمؤمنين (ع) در «نجف اشرف» روانه مى‌شوند و جمعيّتى كه نزد قبر مقدّس آن حضرت براى زيارت اجتماع مى‌كنند، از نيم ميليون كمتر نيست كه از هر ناحيه‌اى به آنجا وارد مى‌شوند[٧] تا عمق محبّت، دوستى و استحكام اعتقاد به پيشواى راستينشان، اميرالمؤمنين (ع) را نسبت به خويش تأكيد