اصبغ وضع عجيبى داشته است. مى‌گويند در طول زندگيش مانند سايه همواره پشت سر اميرالمؤمنين (ع) در حركت بوده است. وقتى آمد نزديك، آقا فرمودند: «دستت را بگذار توى دستم.» حال ببين محبّت انسان را به كجا مى‌رساند. فرمودند: «اصبغ جان! همين‌طور كه تو از من عيادت كردى، من از رسول‌خدا (ص) عيادت كردم.» مقام اصبغ را در نظر آور. اميرالمؤمنين (ع) اصبغ را جاى خودش گذاشته است. «همين‌طور كه من دست تو را گرفته‌ام، حبيبم رسول خدا (ص) دست مرا گرفته بود. همين‌طور كه دم آخر با تو حرف مى‌زنم، همين مطلب را رسول‌الله (ص) دم آخر به من گفت، گوش بده اصبغ! آخرين كلامى كه رسول‌الله (ص) به من فرمودند اين بود: «ملعون است، ملعون است، ملعون است كسى كه عاقّ والدين بميرد.»

آخرين مقام اوج معنا، خضوع در خانه پدر و مادر است، تنها راه ارتباط با ولى خدا، راه ارتباط با پدر و مادر است. مى‌خواهى تجلّيات اميرالمؤمنين (ع) را ببينى؟ از حالا برگرد و خاك كف پاى پدر و مادرت را توتياى چشمت كن. ببين چه خبر است و چگونه آدم را راه مى‌دهند كه نه نياز به خواندن دارد نه نوشتن.

همان‌طور كه اميرالمؤمنين (ع) در مدينه علم رسول‌الله (ص) است، در مدينه ولايت، خضوع در خانه پدر و مادر است. به هر اندازه كه در حقّ پدر و مادر كوتاه كنى، بدان كه از ولايت كوتاهى كرده‌اى. چون اطاعتش، اطاعت امر خداست.

سپس اميرالمؤمنين (ع) فرمودند: «رسول خدا (ص) به من فرمودند: «كه من و تو دو پدر اين امّت هستيم.»

از ولايت جزيى پدر و مادر جسمى و انتسابى خودت شروع كن بيا بالا تا برسى به پيغمبر و امام. «ملعون است كسى كه ما به روى او غضب كنيم. ملعون است ملعون است ملعون است كسى كه از مولايش فرار كند. «من و تو مولاى اين امّتيم و هر كس از ما بگريزد، ملعون است. ملعون است ملعون است ملعون است كسى كه اجيرى را به اجرت بگيرد و اجرش را ضايع كند و من و تو دو اجير امّتيم و هر كس حقّ ما را ادا نكند اجر و پاداش ما را نداده است.»

اجرت رسول‌الله (ص) و اميرالمؤمنين (ع) چيست؟ «قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌؛[١] بگو به ازاى آن [رسالت‌] پاداشى از شما خواستار نيستم مگر دوستى درباره خويشاوندان.» رسول‌الله (ص) دوستى و محبّت با اهل بيت (ع) را مى‌خواهد. محبّت و موّدت نسبت به ذرّيه خودش را مى‌خواهد.

پى‌نوشت:

[١]. سوره شورى، آيه ٢٣.