فرمايد؛ زيرا از پيش گفته شد كه آيات كتاب بر دو قسم است: «محكمات» و «متشابهات»، در اينجا مى‌گوييم: بلكه سه قسم است، يك قسمت از آن «حروف مقطعه» فواتح السّور است؛ امّا محكمات آنهايى است كه نصّ صريح است كه هر آشنا به زبان عرب و عالم به علوم ادبى عربى، مى‌داند و مى‌فهمد و امّا متشابهات آن است كه وجوهى در آن احتمال داده مى‌شود و منوط به قرينه‌اى هم نيست و به علاوه اين كتاب مجيد ظاهر و باطن و ظاهر ظاهر و باطن باطن تا هفتاد بطن و تنزيل و تأويل دارد و نيز فواتح‌السّور كه علوم گذشته و آينده و اسم اعظم كه تأليف و تركيب آن را جز پيغمبر و امام نمى‌دانند، در آن است. پس مسلّم است كه از محكمات آن، جز كمى از احكام استنباط نمى‌شود و به تفسير اجمالى آن هم، احدى راه ندارد همچنان‌كه متشابهات و بواطن آن را هم نمى‌دانند؛ مگر آن كسى كه خدا قرآن را در خانه او نازل فرموده و كسى كه خدا او را به امامت و وصايت رسول خدا اختيار فرموده و او را بر اسرار خود مطّلع ساخته و رسول خدا (ص) در اين حديث شريف او را معرفى فرموده به كلمه «لن يفترقا» كه كاشف از آن است كه عترت او بر تمام معانى و حقايق اين كتاب عالم و با اطّلاعند و از قرآن جدا نيستند و امّت در فهم آن ناچارند از اينكه به ايشان مراجعه كنند و از هر جهت در فهم قرآن، معارف دينى و احكام تكليفى خود محتاجند به ايشان متمسّك شوند تا از ضلالت و گمراهى بركنار باشند.

پى‌نوشت:

برگرفته از: ولايت كلّيه، صص ١١٧ ١٢٠.

[١]. امين عاملى، سيّد محسن، اعيان الشّيعه، ج ١، ص ٣٧٠.

سيره علوى‌

بهترين ميزبان‌

مردى نزد پيامبر (ص) اظهار گرسنگى كرد. در منازل زنان چيزى يافت نشد. پيامبر (ص) فرمود: امشب چه كسى از اين مرد، پذيرايى مى‌كند؟ حضرت امير (ع) عرض كرد: «من اى رسول خدا!». حضرت نزد حضرت زهرا (س) آمد و فرمود: «غذا چه دارى؟» عرض حضرت زهرا (س) فرمود: «فقط خوراك بچّه‌ها و آن را به مهمان ايثار مى‌كنيم.» بچّه‌ها را خواباندند و چراغ را خاموش (كه مهمان متوجّه كمبود غذا نشود.) فردا خدمت پيامبر بود كه آيه نازل شد وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ (سخت نيازمند).[١]

[١]. سوره حشر، آيه ٩. بحارالأنوار، ج ٤١، ص ٣٤.