اوامر و نواهى او باشد.[١] حال اگر او ما را به تعبيت از شخص يا گروهى خاصّ فرا خواند، ما نيز اطاعت مى‌كنيم و اگر براى زمامدار شرايطى را بيان كرد و تعيين شخص او را از بين حائزين شرايط بر عهده ما گذارد، باز مطيع او خواهيم بود.

شيعه از گذشته تا حال اعتقاد داشته كه خداوند متعال زمامدارى امّت اسلام را به شخص رسول اكرم «صلّى اللّه عليه و اله» و سپس امامان معصوم «عليهم السّلام» اعطا كرده است و اين مطلب به ادلّه اربعه:

كتاب، سنت، عقل و اجماع، قابل اثبات است.

اجماع علماى شيعه، بى‌نياز از مراجعه به كلماتشان، آن‌گونه واضح است كه حتّى از سوى دانشمندان ساير مذاهب در آن ترديد نشده است. به طور كلّى مهمترين ويژگى اصل «امامت» كه از اصول مذهب شيعه بوده و هست، همين امر مى‌باشد كه بعد از رسول اكرم «صلّى اللّه عليه و اله» زمامدارى امّت اسلام كه بر عهده وى بود، به ائمه اهل البيت «عليهم السّلام» واگذار شد. از اين‌رو، شيعه اعتقاد دارد رسول گرامى اسلام افزون بر مقام نبوّت و رسالت از منصب «امامت»[٢] نيز برخوردار بوده است. مقام نبوّت مقام آگاهى از

[١] - ر. ك: جوادى آملى، ولايت فقيه( رهبرى در اسلام) ص ٢٩.

[٢] - مراد از« امامت» در اين مورد« زعامت و رهبرى امت اسلامى» است. معناى ديگر« امامت» كه در مورد ائمه معصومين« عليهم السّلام» به كار برده مى‌شود، بهره‌مندى از علم الهى است كه شبيه مقام نبوّت مى‌باشد. و برخى به خطا معناى امامت را منحصر در همين مفهوم دوم شمرده‌اند.( ر. ك: مهدى حائرى يزدى، حكمت و حكوت، ص ١٧١).