مباركه است: «إنما وليكم اللّه و رسوله و الّذين آمنوا الّذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكوة و هم راكعون»[١]: ولى شما تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده‌اند: همان كسانى كه نماز برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.

در اين آيه شريفه كه منشور اعتقاد شيعه در باب ولايت است، خداوند ابتدا ولايت را براى خود، سپس براى رسول و آن‌گاه براى آنان كه ايمان آورده و نماز به پا داشته و در حال ركوع زكات پرداخته‌اند، ثابت مى‌كند. اين ايمان آورنده به اعتراف رواياتى كه شيعه و سنّى نقل كرده‌اند، شخص على بن ابى طالب، «عليه السّلام» است.[٢] در اين آيه ولايت به شكل ولايت بدون اختصاص به دايره‌اى خاصّ براى رسول و امامان معصوم «عليهم السّلام»، اثبات شده است.

روايات نيز در اين باب بسيار فراوان است، و به برخى از آنها در لابلاه بحث اشاره شد. ما در اينجا به عنوان نمونه اين سخن امام صادق «عليه السّلام» را يادآور مى‌شويم كه در ذيل آيه كريمه اخير «إنّما وليّكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا ...» فرمود:

هر آينه مقصود آيه اين است كه سزاوارتر به شما و حقّ‌دارتر بر شما و امورتان و خودتان و اموالتان خدا و رسولش و كسانى كه ايمان‌

[١] - مائده، ٥٥.

[٢] - ر. ك: السيوط، الدر المنثور، ج ٢، ص ٢٩٣؛ البحرانى، تفسير البرهان، ج ١، ص ٤٧٩.