ادّعاهاى نخست- كه از يك بحث حقوقى در حوزه حقوق خصوصى، اتّخاذ شده، و پس از لعاب فلسفى به شكل نظريه‌اى جديد درآمده- تنها در باب زمينى كه مالك ديگرى ندارد و شخص پس از اشغال آن، در آن كارى انجام مى‌دهد و آن را به صورت زمينى قابل استفاده درمى‌آورد، صادق است.[١] ادّعاهاى دوم، نه دليلى براى اثبات دارد و نه در مجموع، معناى محصّلى از آن مى‌توان استفاده كرد؛ زيرا فضاى بزرگتر يا محيط زيست مشترك يك فرد تا كجاست؟ آيا تنها شامل محلّه او مى‌شود؟ يا روستا و شهر او و يا حتّى كشور و بلكه تمام جهان را در برمى‌گيرد؟!

مدّعى، شايد در پاسخ به همين پرسش، مى‌گويد: «براساس دكترين مالكيت شخص مشاع، كشور آن فضاى باز و آزادى است كه انسانهاى معدودى به صورت مشاع براى زيست طبيعى خود از

[١] - كه اين مطلب در روايت« من أحيا أرضا ميتة فهى له» بيان شده است.[ ر. ك:

مجلسى، بحار الانوار، ج ٧٦، ص ١١١، حديث ١٠]