مرحوم شيخ مفيد (٣٣٣ يا ٣٣٨- ٤١٣ ه) از فقهاى بزرگ تاريخ شيعه در قرن چهارم و پنجم هجرى است. او در كتاب المقنعة در باب امر به معروف و نهى از منكر، پس از بيان مراتب امر به معروف و نهى از منكر وقتى به بالاترى مرحله، يعنى كشتن و صدمه زدن مى‌رسد، مى‌گويد:

«و ليس له القتل و الجراح الّا باذن سلطان الزمان المنصوب لتدبير الأنام» شخص مكلّف در مقام امر به معروف يا نهى از منكر- حقّ كشتن يا جراحت وارد كردن را ندارد، مگر آنكه سلطان و حاكم زمان، كه براى تدبير و اداره مردم منصوب شده اجازه دهد.

سپس در ادامه همين بخش مى‌گويد:

«فأمّا إقامة الحدود فهو الى سلطان الإسلام المنصوب من قبل اللّه تعالى و هم أئمة الهدى من آل محمّد «عليهم السّلام» و من نصبوه لذلك من الأمراء و الحكّام و قد فوّضوا النظر فيه إلى فقهاء شيعتهم مع الإمكان» و امّا مسئله اجراى حدود الهى، مربوط به سلطان و حاكم اسلامى است كه از سوى خداوند متعال نصب مى‌شود. اينها عبارتند از امامان هدايت از آل محمّد «عليهم السّلام» و كسانى كه ائمه «عليهم السّلام» آنها را به عنوان امير يا حاكم نصب كنند و ائمه اظهار نظر در اين مطلب را، به فرض امكان آن، به فقهاى شيعه و پيرو خود