در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٨ - ٦ - بطلان قاعده فرق بين انواع و اشخاص

مشهودى را مرتكب شده است، در حالى كه توبه او نامعلوم است. و اگر بر فرض كه توبه كرده باشد، قبول توبه امر مجهولى است.

مهم اين است كه: يزيد بنابر مفروضات غزّالى، كسى است كه بر حالت كفر نمرده است، در اين صورت، چگونه لعن او را در صورت عدم توبه جايز دانسته است، در حالى كه حكم كرده است:

«لَعنت بر هيچ كس جايز نيست، مگر اين كه در حال كفر مرده باشد».

ز: ابن تيميّه آورده بود:

«جايز نيست شخص معيّنى را كه بعضى از گناهان را مرتكب شده است، مورد نظر قرار داده و بگوييم كه مستحقّ عذاب الهى است؛ زيرا امكان دارد كه توبه كند، يا به وسيله‌اى گناهانش آمرزيده شود».

اگر منظور ابن تيميّه، عذاب آخرت باشد و اين كه حال افراد در روز قيامت چگونه خواهد بود، حرف درستى زده است؛ زيرا هيچ كس غير از انبيا و اوليا با قاطعيّت نمى‌تواند بگويد كه اوضاع و احوال فلان شخص در قيامت چگونه است؛ چون اين امرى غيبى است كه از چشم ما دور است.

امّا اگر منظور وى، به لحاظ آثار دنيوى باشد كه بر اعمال و گناهانشان مترتّب مى‌شود، در اين صورت، حرف نادرستى زده و تطبيق آن ممكن نيست.