در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٩ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب

١- پذيرفتن قاعده ايمان به غيب.

٢- پيوند داشتن با امورى كه وحى به خاطر آن نازل شده است.

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ.[١]

«آنان كه به غيب ايمان مى‌آورند و نماز را برپا مى‌دارند و از آنچه به ايشان روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند».

٣- توجّه انسان به اين قاعده؛ زيرا تمدّن بشرى، تنها توسّط عنصرى كه از زمين (يا همان عالم شهود) فراتر است، پيشرفت مى‌كند. غرق شدن در دنيايى كه آن را پست و فرومايه خوانده‌اند، به اين تصوّر كه نيازهايش را خودش برآورده مى‌كند، نادرست است؛ زيرا تاريخ به انسان، وابسته است و انسان به تاريخ و در صورت فرو رفتن در دنيا، انسان در تاريخ حبس مى‌شود و اين امر به انحطاط تمدّن مى‌انجامد. اين مسأله در تاريخ تمدّنها و فروپاشى آنها به چشم مى‌خورد كه علّت آن، اميد بستن به افقهاى محدود است:

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ* الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلادِ* وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ* وَفِرْعَوْنَ ذِي الأَوْتَادِ* الَّذِينَ‌

[١] - بقره( ٢): ٣.