در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٧ - بخش اول آياتى كه از علم غيب در زندگى انبيا و صالحين خبرمىدهد

فصل سوم: علم غيب در قرآن و سنّت‌

علم امام معصوم و دامنه و خاستگاه آن را تنها از راههاى نقلى «قرآن كريم و سنّت شريف» مى‌توان اثبات كرد؛ زيرا «عقل» به تنهايى، توانايى پرداختن به اين بحث را- چه براى اثبات و چه براى نفى- ندارد؛ چرا كه اثبات آن متوقّف است بر دانستن آن از راه غيب؛ از اين رو، اين مسأله را در چارچوب نقلى و در خلال چند بخش بررسى مى‌كنيم.

بخش اوّل: آياتى كه از علم غيب در زندگى انبيا و صالحين خبرمى‌دهد.

قرآن كريم به اين پديده در زندگى پيامبران و صالحان تصريح و تأكيد كرده است. آنان به اذن خداوند، علم غيب داشته‌اند و از آن، در راستاى رسالت خويش استفاده كرده‌اند كه به چند نمونه از آن اشاره مى‌كنيم:

١- حضرت يوسف (ع) به برادرانش فرمود:

اذْهَبُواْ بِقَمِيصِي هَذَا فَأَلْقُوهُ عَلَى وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيرًا.[١]

[١] - يوسف( ١٢): ٩٣.