در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٩ - بخش اول آياتى كه از علم غيب در زندگى انبيا و صالحين خبرمىدهد

٢- حضرت موسى (ع) با عصاى خود، بر سنگى زد و از آن دوازده چشمه جوشيد:

فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْناً.[١]

«گفتيم: با عصايت بر آن تخته سنگ بزن، پس دوازده چشمه از آن جوشيدن گرفت».

حضرت موسى (ع) در جاى ديگر نيز قدرت غيبى خود را به كار گرفته است؛ هنگامى كه با عصاى خود به دريا زد و دريا شكافته شد و دوازده مسير خشك در كف دريا براى بنى اسرائيل به وجود آمد تا از دريا عبور كنند:

فَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ.[٢]

«پس به موسى وحى كرديم با عصاى خود بر اين دريا بزن تا از هم شكافت و هر پاره‌اى همچون كوهى سترگ‌بود».

در اين دو مورد حضرت موسى (ع) از قدرت غيبى خدادادى خود- كه به اذن و اراده خدا تحقّق مى‌يابد- استفاده كرده است.

[١] - بقره( ٢): ٦٠.

[٢] - شعراء( ٢٦): ٦٣.