در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩١ - فصل چهارم علم غيب از ديدگاه روان شناسى فلسفى

فصل چهارم: علم غيب از ديدگاه روان شناسى فلسفى‌

وجود ائمّه- كه از ممكنات است- محدود و غير ازلى است، در حالى كه امور غيبى، حد و مرز ندارند. با توجّه به اين مطلب، برخى گفته‌اند از آن جا كه به حكم عقل، محدود نمى‌تواند غير محدود را فرا گيرد، پس ائمّه (عليهم السّلام) علم غيب ندارند و از اين رو، علم غيب، مختص به خداوند متعال است كه محدوديّت ندارد؛ چرا كه در محدود بودن پيامبر و امام، هيچ شك و ترديدى نيست و همچنين اختصاص علم غيب به خداوند، امر مسلّمى است كه هيچ يك از مسلمانان، انكار نكرده است.

امّا اين سخن درست نيست؛ زيرا ادّعاى ما اين است كه خداوند متعال، ايشان را با مطّلع ساختن از برخى اخبار غيبى، بزرگ و گرامى داشته است. خدا به آنان علم غيب بخشيد و بدين ترتيب، امور غيبى براى ايشان روشن گرديده است، هر چند از ديگران پوشيده و پنهان است. خداوند به خاطر اين كه ايشان به وسيله عمل صالح، نيّت درست، اخلاص، پرهيزگارى و تلاش و كوشش، به او نزديك شدند، اين علم را در اختيار آنان قرار داده است.