در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٣ - ٢ - شهيد صدر
پس به اين نتيجه مىرسيم كه ديدگاه مزبور- بر فرض كه آن را بپذيريم- نمىتواند جوانب مسأله را به يك نقطه ارجاع دهد.
٢- شهيد صدر
وى معتقد است: علّت علم امام حسين (ع) به غيب و حتمى بودن شهادت در كربلا به اين امر باز مىگردد كه مسائل سياسى و اجتماعى، جداى از مسائل غيبى نيست بلكه تابع آن است؛ بنابراين، واقعيّتهاى غيبى و اجتماعى از يكديگر جدا و گسسته نيستند.
شهيد صدر مىگويد: امام حسين (ع) مسأله كربلا را در ضمن چند شعار مطرح نمود و تلاش كرد تا امّت را با توجّه دادن به اين شعارها اصلاح كند:
شعار اوّل: حتمى بودن قتل: عدهاى از جمله عبدالله بن زبير به امام حسين (ع) اعتراض كردند و گفتند: «چرا (از مكّه) خارج مىشوى؟» امام (ع) در جواب فرمود:
«من چه خارج شوم و چه خارج نشوم، به هر حال كشته خواهم شد. بنى اميّه مرا رها نخواهند كرد، حتّى اگر در سوراخ حشرهاى باشم، مرا بيرون خواهند آورد و خواهند كشت. من هر جا كه باشم، بنى اميّه مرا دنبال مىكنند؛ بنابراين، من در هر حال؛ چه در مكّه باشم و چه از آن خارج شوم، كشته مىشوم و بهتر اين است كه در مكّه كشته نشوم تا حرمت آن شكسته نگردد». (١)