در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٣ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ وَلَكِن كَذَّبُواْ.[١]

«و اگر مردمِ شهرها ايمان آورده و به تقوا گراييده بودند، قطعاً بركاتى از آسمان و زمين بر ايشان مى‌گشوديم، ولى تكذيب كردند».

قرآن كريم، به خاطر اهمّيّت سنّتها و نقش آنها در شكل‌گيرى سرنوشت انسان، با برخورد كوركورانه و بى هدف با سنّتها كه متّكى بر گزينش آگاهانه و علمى نيست، مخالف است.

از طرفى ممكن است انسان به شناخت دقيقى از سنّتها دست نيابد و بر فرض اين كه آنها را بشناسد و به جارى بودن يك سنّت خاص در يك شرايط مشخّص احاطه پيدا كند، امّا نمى‌تواند از راه علم اكتسابى آگاهانه، جريان يك سنّت در طول تاريخ را درك كند.

همچنين با علم اكتسابى، نمى‌تواند معارف الهى تأثير گذار در زندگى همه انسانها را كاملًا بشناسد، در حالى كه حركت هستى، به سوى غايتهاى بزرگ، در هر دو بُعد غيبى و حسّى، به اين سنّتها و معارف مرتبط است.

(گذشته از ناتوانى علم اكتسابى در دست يافتن به سنّتها و معارف الهى) اين علم نه مى‌تواند اسرار تشريعى را كشف كند و نه مى‌تواند از

[١] - اعراف( ٧): ٩٦.