در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٢ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب

راستاى آبادانى و سازندگى به كار گيرد؛ بنابراين، انسان به توجّه به عالم غيب و آگاهى از آن نياز دارد؛ زيرا با شؤون خلافت، مرتبط است.

قرآن كريم، از ما مى‌خواهد كه با سنّتها [ى الهى‌]- به عنوان وسيله‌اى كه واقعيّتهايى را كه هنوز اتّفاق نيفتاده است و در پيشرفت انسان به سوى كمال نقش دارد، براى ما آشكار مى‌كند- آشنا شويم؛ زيرا آگاهى از سنّت‌ها و شرايط آن، انسان را در موقعيّتى قرار مى‌دهد كه قادر بر تعيين سرنوشت و مسلّط بر آن باشد و بتواند آنچه در خور زندگى اوست، با اطمينان برگزيند. بدين ترتيب، انسان با تكيه بر ثابت بودن سنّتهايى كه وحى معرّفى مى‌كند، آگاهانه تلاش مى‌كند تا شرايط و اسباب آنها را فراهم كند.

بنابراين، شناختن سنّتها و شرايط آن، امرى اكتسابى است، امّا با اين حال، يك عامل غيبى نيز به شمار مى‌رود.

به عبارت ديگر، سنّتها با ايمان به غيب مرتبط هستند؛ چه مسأله غيب را بپذيريم و چه نپذيريم، دامنه سنّتها تا نيّتهاى قلبى، مشاعر و احساسات موجود در زندگى مردم نيز كشيده شده است:

ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ.[١]

«به سبب آنچه دستهاى مردم فراهم آورده فساد در خشكى و دريا نمودار شده است».

[١] - روم( ٣٠): ٤١.