در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٩ - فصل دوم رابطه عصمت با علم غيب

اين مخلوق جديد، خطرى نه تنها براى او بلكه براى تمام هستى است:

أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاء.[١]

«آيا در آن (زمين) كسى را مى‌گمارى كه در آن فساد انگيزد و خونها بريزد؟».

امّا خداوند متعال، به اشكال و پرسشى كه ملائكه در اعتراض به اين كه انسان، زمام خلافت را به دست گرفت، مطرح كردند، اين گونه پاسخ داد:

إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ* وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء كُلَّهَا.[٢]

«من چيزى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد و (خدا) همه (معانى) نامها را به آدم آموخت».

خداوند، انسان را آفريد و علم به امورى كه با مسؤوليّتهاى الهى او مناسبت و هماهنگى دارد و او را در رسيدن به اهداف و غايات، كمك مى‌كند، به او سپرد.

بنابراين، آگاهى انسان از همه اسما و نامها موهبت و بخششى از سوى خداوند سبحان است. خداوند، انسان را از حقيقت اشياء و نظامهاى حاكم بر هستى، آگاه ساخت، همچنين به او آموخت كه در جهان هستى، چه جايگاهى دارد و چگونه بايد در آن تأثير بگذارد تا آن را در خدمت اهداف و آرمانهاى خود در آورد.

[١] - بقره( ٢): ٣٠.

[٢] - بقره( ٢): ٣١- ٣٠.