در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٨ - فصل چهارم علم غيب از ديدگاه روان شناسى فلسفى
«و چون شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند، برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما (مردم را) هدايت مىكردند».
اين آيه «امامت» را كه همان هدايت مردم به فرمان خداست، ناشى از «صبر» و متوقف بر آن قرار داده و صبر را نيز ناشى از «يقين به آيات الهى» دانسته است. «يقين» بالاترين درجه ادراك است؛ زيرا بنابر فرموده قرآن، متعلّق آن در افقى فراتر از مادّه قرار دارد.
وَكَذَلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ.[١]
«و اين گونه ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نمايانديم تا از جمله يقين كنندگان باشد».
كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ* لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ.[٢]
«هرگز چنين نيست، اگر علم اليقين داشتيد، به يقين دوزخ را مىبينيد».
بنابراين، روشن شد كه براى نفسى كه به مقام امامت رسيده باشد، كشف واقعيّتهاى غير مادّى و آگاهى از آنها از ضروريّات مقام وجودى آن نفس به شمار مىرود.
جهت سوّمى كه در اين بحث مطرح مىشود، «معلوم» يا «متعلّق ادراك» است؛ يعنى چيزى كه مىخواهيم بشناسيم و به آن
[١] - انعام( ٦): ٧٥.
[٢] - تكاثر( ١٠٢): ٦ و ٥.