در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٨ - بخش اول آياتى كه از علم غيب در زندگى انبيا و صالحين خبرمىدهد
«اين پيراهن مرا ببريد و آن را بر چهره پدرم بيفكنيد (تا) بينا شود».
و خداوند از آنچه پس از آن اتّفاق افتاد، خبر مىدهد:
فَلَمَّا أَن جَاء الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا.[١]
«پس چون مژده رسان آمد، آن (پيراهن) را بر چهره او انداخت، پس بينا گرديد».
ظاهر آيه بيانگر اين است كه حضرت يعقوب (ع) در اثر قدرت غيبى اى كه حضرت يوسف (ع) داشت و به كار برد، دوباره بينايى خود را به طور كامل به دست آورد. روشن است كه باز گرداندن بينايى حضرت يعقوب (ع) مستقيماً توسّط خداوند انجام نگرفت بلكه به اذن او و توسّط حضرت يوسف (ع) تحقّقيافت.
آن كه سبب بازگشت بينايى حضرت يعقوب (ع) گرديد، حضرت يوسف (ع) بود وگرنه به برادرانش دستور نمىداد كه پيراهن او را ببرند و بر صورت پدرش بيفكنند بلكه تنها كافى بود كه دعا كند و از خدا اين امر را بخواهد. اين يك اقدام غيبى است كه از يكى از اولياى خدا؛ يعنى حضرت يوسف (ع) سر زده است. او به اذن خداوند، جريان طبعيت را تغيير داد و هيچ كس توان اين كار را ندارد مگر اين كه خداوند به او سلطه و قدرت غيبى بخشيده باشد.
[١] - يوسف( ١٢): ٩٦.