در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٩ - اولا از راه نقل
شمارش است. از اين روايات بر مىآيد كه امام از طريق موهبت الهى- نه راه اكتسابى و تحصيلى- از هر چيز آگاه است و به هر چيز بخواهد، به اذن خدا و با كمترين توجّه، علم پيدا مىكند.
آياتى در قرآن كريم هست كه علم غيب را منحصر در ساحت مقدس خداوند مىداند، امّا استثنايى كه در آيه در:
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا* إِلا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ؛[١]
«او داناى نهان است، و كسى را بر غيب خود آگاه نمىكند، جز پيامبرى را كه از او خشنود باشد».
آمده است، روشن مىكند كه اختصاص داشتن علم غيب به خداوند متعال به اين معناست كه اين علم، به طور مستقل و ذاتى، تنها از آنِ خداوند است و هيچ كس جز او چنين علمى ندارد، امّا پيامبران برگزيده مىتوانند اين علم را از خداوند متعال فرا بگيرند و همچنين برگزيدگان ديگرى نيز مىتوانند آن را از پيامبران بياموزند. در بسيارى از روايات آمده است كه پيامبر و نيز هر امامى در آخرين لحظات حياتش علم خود را به امام بعدى مىسپارد.
[١] - جن( ٧٢): ٢٧- ٢٦.