در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٤ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب
اسرار تكوينى جارى در اين جهان پهناور پرده بردارد؛ زيرا احاطه به همه امور، تنها با علم خدادادى ممكن است. دانشى كه فرد، يا گروه كسب مىكند، محدود به زمان و شرايط گذراست و نمىتواند [به همه مسائل] احاطه كامل پيدا كند، بنابراين، ناقص است و نقشى كه ايفا مىكند نيز ناقص است، در حالى كه اراده الهى به علمِ كامل تعلّق گرفته است. اين محدوديّتها حتّى در قلمروها و عرصههاى عالم مادّى نيز مطرح است، چه رسد به عالم پهناور غيب.
بنابراين، نوع انسان، نيازمند علم خدادادى است كه تنها با شيوهها و راههاى الهى مانند: وحى، الهام، نقش بستن در قلب و آموختن از كسى كه به او وحى مىشود، به دست مىآيد و با آن، مىتوان كلّ حركت تاريخ را درك كرد.
در بخشهاى بعدى بحث، نقش اين الگوى ربّانى (امام) و همچنين ضرورت هدايت و راهنمايى او- از راه اعطاى ويژگيهاى فطرى (ملكه) و علم خاصّى كه با آن، نقش واگذار شده به او را به كاملترين وجه ادا كند- روشن مىشود؛ چرا كه خداوند، به مقتضاى آبادانى و سازندگى در عالم دنيا، از علم خود به كسى كه شايستگى آن را داشته باشد، مىبخشد.