در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤٩ - ثانيا از راه عقلى
حكومت اموى، آرزو مىكرد امام حسين (ع) بى حركت و آرام بايستد- هر چند براى يك لحظه- تا بتواند او را هدف بگيرد و به قتل برساند و چقدر خوب بود اگر قتل امام حسين (ع) به صورت پنهانى و ترور انجام مىگرفت تا خونش پايمال شود و دادخواهى اش به هدر رود.
امام حسين (ع) اعلام كرده بود كه آنان دوست دارند او را اين گونه بكشند و در اين كار، مصمّم و جدّى هستند حتّى اگر او را در سوراخ حشرهاى بيابند.
يزيد به مزدورانش دستور داده بود كه حسين (ع) را در هر كجا كه يافتند بكشند، هر چند به پردههاى كعبه درآويخته باشد، حال چرا امام بر آنان پيشى نگيرد و بهترين زمان و بهترين مكان و بهترين شكل كشته شدن را انتخاب نكند؟
زمان، عاشوراست كه در عالم غيب ثبت شده و در صحيفههاى گذشته ضبط گرديده است و اخبار غيبى ديگرى كه به آنها خواهيم پرداخت.
مكان، كربلاست؛ سرزمينى كه از زمان انبيا [ى پيشين] نام آن بر سر زبانها بوده است.
و امّا كيفيّت قتل خويش را اين گونه برگزيد: نبردى شهادت طلبانه و بى پروا، نبردى كه طنين قهرمانيها و چكاچك شمشيرهايش باقى است. و فريادهاى حسين (ع) كه روشنگر اهداف