در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٠ - فصل دوم رابطه عصمت با علم غيب

وَكُلَّ شَيْ‌ءٍ أحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ.[١]

«و هر چيزى را در كارنامه‌اى روشن بر شمرده‌ايم».

خداوند، اين علم را به پيامبران داد و پس از خاتم پيامبران، آن را به امامان طاهر از خاندان او سپرد.

اين همان علمى است كه معصوم به وسيله آن، حقيقت اشياء را آن گونه كه هست و به طور روشن و ترديدناپذير، درك مى‌كند؛ علمى كه اين ويژگى را داشته باشد، مسلّماً به «عصمت» مي‌انجامد.

براى روشن شدن مطالب مثالى مى‌زنيم: «قانون جاذبه» يكى از قوانين هستى است كه با انسان مرتبط است و انسان بايد بر طبق آن عمل كند و از مخالفت با آن بر حذر باشد. ارتباط بين انسان و بين قانون، با ارتباط بعضى از مخلوقات با آن متفاوت است؛ مثلًا پرندگان به خاطر مصلحت خود، اين قانون را نقض مى‌كنند. به ديگر سخن، ارتباط اين قانون با پرندگان از جهت ديگرى است كه با ارتباط انسان، تفاوت دارد. انسان از عمل پرندگان در نقض اين قانون، مى‌پرهيزد؛ زيرا آثار مترتّب بر انسان، غير از آثار مترتّب بر پرندگان است؛ بنابراين، آگاهى انسان از اين قانون و موارد نقض آن، به او «عصمت» داده است تا بر خلاف آن عمل نكند وگرنه انسان اراده دارد و مى‌تواند برخلاف آن رفتار كند.

[١] - يس( ٣٦): ١٢.