در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦١ - بخش اول آياتى كه از علم غيب در زندگى انبيا و صالحين خبرمىدهد
همچنين حضرت سليمان (ع) تسلّط غيبى شگفت انگيزى بر باد داشت به گونهاى كه به دستور او، به هر كجا كه مىخواست مى وزيد.
وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ عَاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عَالِمِينَ.[١]
«و براى سليمان تندباد را (رام كرديم) كه به فرمان او به سوى سرزمينى كه در آن بركت نهاده بوديم، جريان مىيافت و ما به هر چيزى، دانا بوديم».
(نكته) جالب توجّه اين است كه: باد تَجْرِي بِأَمْرِهِ اين امر نشانه چيرگى و كنترل حضرت سليمان (ع) نسبت به سير و جهت وزش باد است.[٢]
آيا علم غيبى كه خداوند به پيامبران و صالحان بخشيده است، براى مأموريّتى خاص و مصلحتى محدود بوده و سپس از آنان باز پس گرفته است؟ يا براى هميشه و به حسب تداوم مأموريّت و گستردگى رسالت هر پيامبر، يا امام است؟
برخى، اعتراف مىكنند كه پيامبران معجزه داشتهاند و خداوند به آنان علم غيب داده تا درستى رسالت خويش را اثبات نمايند، امّا معتقدند اين علم به صورت اتّفاقى و محدود و در هنگام مصلحت پديد مىآمده است، نه براى هميشه.
[١] - انبياء( ٢١): ٨١.
[٢] - الوهّابيّه فى الميزان: ٣٢٣.