در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٨ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب
منظور قرآن كريم از «علم»، علمى است كه به خير، صلاح و سعادت مىانجامد و يقين آور است:
إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاء.[١]
«از بندگان خدا تنها دانايانند كه از او مىترسند».
و انسان را به كار و حركت بر مىانگيزد:
كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لا تَفْعَلُونَ.[٢]
«نزد خدا سخت ناپسند است كه چيزى را بگوييد و انجام ندهيد».
امّا آيا انسان مىتواند به همه اسرار و راز و رمز دو جهان (غيب و شهود) و به برنامهها و قوانين بهم پيوستهاى كه در شكلگيرى پديده ها تأثير گذارى و تأثير پذيرى دارند، احاطه پيدا كند؟
انسان (چه فرد انسان و چه مجموعه انسانها) محدود است و نمىتواند به پيرامون خود و گذشته و آينده احاطه پيدا كند و تجربهها و پژوهشها او را در يافتن همه علّتها و اسبابى كه سرنوشت دو جهان را رقم مىزنند و بر زندگى همه انسانها تأثير گذارند، يارى نمىكنند، هر چند همان گونه كه گفتيم، از نظر عقلى، اين امر امكانپذير است.
قرآن كريم بر سه چيز تأكيد مىكند:
[١] - فاطر( ٣٥): ٢٨.
[٢] - صف( ٦١): ٣.