در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٦ - فصل اول انسان و نياز او به ارتباط با غيب

يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ.[١]

«خدا (رتبه) كسانى از شما را كه گرويده (و ايمان آورده) و كسانى كه دانشمندند (بر حسب) درجات، بلند گرداند».

برخلاف علم حضورى كه از سوى خداوند سبحان، تنها به بندگان پسنديده‌اش عطا مى‌شود.

علمى كه به فراگيرى آن سفارش شده است، محدود به عالم شهود و مادّى نيست، همچنان كه منحصر در علومى كه با ابزارهاى حسّى قابل كسب باشند، نيست بلكه دايره آن وسيع است و عالم ديگرى كه همان «عالم غيب» است را شامل مى‌شود.

قرآن كريم، عالم غيب (نهان) و عالم شهود (آشكار) را از يكديگر جدا نكرده و آگاهى از غيب و ماوراى محسوسات را نيز «علم» به شمار آورده است و شخصى كه يكى از اين دو علم، يا هر دو را بداند، «عالم» و «دانشمند» ناميده است.

به ديگر سخن، علم به آنچه از حواس، پنهان است را «علم به غيب» گويند، از هر راهى كه به دست آيد.

گاهى «علم به غيب»، از راه برهانهاى عقلى، يا ادلّه نقلى حاصل مى‌شود، مانند علم به وجود صانع (آفريدگار) و يكتا بودن او.

[١] - مجادله( ٥٨): ١١.