الرفض؛[١] تشيع دوست داشتن على و مقدم داشتن او بر ديگر صحابه است. پس كسى كه على را بر ابوبكر و عمر مقدم دارد او شيعه غالى است و به او رافضى گفته مى‌شود؛ در غير اين صورت او شيعه است. و اگر بر مقدم داشتن على سب را نيز اضافه كند و يا با صراحت بغض خود را بر صحابه بازگو نمايد در اين صورت رافضى تندرو محسوب خواهد شد.

پس بنابر اين تعريف هر كه اميرالمؤمنين (ع) را بر شيخين مقدم دارد رافضى و هر كه سب را بر اين اعتقاد اضافه كند تندرو در رفض به شمار مى‌رود.

اكنون با استفاده از روايات و معتقدات صحابه، تابعين و محدثان خواهيم ديد و به سنجش صفاتى كه ابن حجر براى شيعيان برشمرده مى‌پردازيم تا دريابيم آيا اين ويژهگى‌ها مذموم است و يا اينكه در معارف اسلامى به آن امر و تشويق شده و بسيارى از بزرگان صحابه و تابعين و محدثان حائز آن بوده‌اند؟!

براى رسيدن به پاسخ دقيق لازم است به بررسى اين مطالب بپردازيم:

١- برترى اميرالمؤمنين در روايات.

[١] . مقدمه فتح البارى، ص ٤٦٠.