معرفى كرده و بعضى ديگر وى را رافضى خوانده‌اند، عباراتى را كه حاوى اتهام راوى به رفض يا غالى بودن در تشيع مى‌باشد را تا آنجايى كه ممكن است بياوريم تا اين حقيقت ثابت و روشن گردد كه تقسيم راويان شيعه به شيعه و رافضى حيله و فريبى بيش نيست.

در اينجا تنها راويانى را ذكر مى‌كنيم كه يكى از شيخين (بخارى و مسلم) از او حديث روايت كرده‌اند و يا تابعينى كه صحيح چهارگانه‌ى اهل سنت از او حديث روايت كرده باشند.

١- ابان بن تغلب. از اصحاب امام سجاد، امام باقر و امام صادق (عليهم السلام) است. مسلم هشت حديث از او روايت كرده است. ابان كه از شيعيان معروف است، ولى با اين وجود ذهبى و ابن حجر تنها از او به عنوان" شيعه است" نام برده‌اند.[١]

٢- احمد بن مفضل. ذهبى و ابن حجر او را از رؤساى شيعه دانسته‌اند، مسلم در صحيحش از او حديث روايت كرده است.[٢]

٣- اسيد بن زيد شيخ بخارى. ابن حجر مى‌گويد: با وجود تشيع شديدش از او حديث اخذ كرده‌اند. بخارى يك حديث از او روايت كرده است.[٣]

[١] . سير اعلام النبلاء، ج ٦، رقم ١٣١. تقريب التهذيب، ج ١، ص ٣٠، رقم ١٥٧.

[٢] . تهذيب التهذيب، ج ١، رقم ١٣٩. ميزان الاعتدال، ج ١، ص ١٢٩، رقم ٦٢٥.

[٣] . تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ١، ص ٣٠١، رقم ٦٢٨.