در اين ميان گروه ديگرى از بزرگان مهاجرين بودند كه با ابوبكر بيعت نكردند در رأس آنها على بن ابى طالب قرار داشت. همراه او تمام بنى هاشم مانند عباس و فرزندانش عبد الله، فضل و ديگر بزرگان مهاجرين مانند عمار، سلمان، ابوذر، مقداد و افراد ديگر. همچنين بعضى از انصار مانند ابى بن كعب، براء بن عازب، جابر بن عبد الله و افراد ديگرى از عامه صحابه به همراه على بودند. اين‌ها همه معتقد بودند على سزاوارترين شخص براى به دست گرفتن خلافت پس از رسول خدا (ص) است؛ زيرا او اول كسى است كه اسلام آورد...، بلكه ثابت شده است كه اكثر انصار مايل به على بودند تا اين كه مايل به ابوبكر باشند. ولى سبب اين كه با ابوبكر بيعت نموده و على را ترك كردند، اين بود كه على به هنگام جدال و مناظره انصار در سقيفه حضور نداشت و اگر على در سقيفه حضور مى‌داشت به احتمال زياد

[١] . قرائة فى كتب العقائد، ص ٤٧ و ٤٨. ابن فرحان در پاورقى كتابش دلائل مايل بودن انصار به امام على( ع)، را مفصل بيان كرده و مى‌گويد: اين بود كه تمام، حاكمان بلاد اسلامى در زمان خلافت على انصار بودند( او يك به يك نام مى‌برد)، ولى در زمان خلفاى ثلاثه انصار داراى هيچ منسبى نبودند...