چنين شرايطى، «درونى‌كردن» يا «يكپارچه‌سازى عمودى»[١] بنگاه‌ها به عنوان جايگزين بازار مى‌تواند نظر واحدهاى مجزا و منفرد را به خود جلب كند زيرا، اين اقدام نه تنها در هزينه‌هاى مترتب بر دادوستد در بازار صرفه‌جويى مى‌كند، بلكه خطر هجوم سرمايه‌ها به سمت فعاليت‌هاى ويژه يا تخصصى كردن فعاليت‌ها را نيز كاهش مى‌دهد. ولى اين امر نيز ممكن است به نوبه خود موجبات تضعيف برخى سازوكارهاى بازار، نظير قيمت‌گذارى و آزادى رقابت را فراهم آورد[٢]. بدين ترتيب، بازار با اقتصادى بيمارگونه، كارايى خود را از دست داده، در ورطه انحصار كامل‌[٣] يا چندجانبه‌[٤]، گرفتار مى‌آيد.

به لحاظ ساختارى، اين طرز عمل و رفتار بنگاه‌ها، به تدريج با تأثيرگذارى بر سياست‌هاى دولت، اثرات به مراتب زيانبارترى را براى كل بازار و اقتصاد كشور به ارمغان مى‌آورد. از اين‌رو به اعتقاد داگلاس نورث، اين تمايل يا گزاريش نظام بازار به سوى «خودتخريبى»[٥] در سرشت اين نهاد نهفته است‌[٦].

اين فرايند طبيعى كه موجب فروپاشى اين نظام از درون خود مى‌شود[٧]، منشأ نارسايى‌هاى بازار به شمار مى‌آيد. در وهله نخست، نفى متقابل تصميمات متخذه توسط تصميم‌گيران اصلى در بازار، يكى از عوامل مهم در تحليل و تضعيف اين نهاد را شكل مى‌دهد. دوم، فرسايش محيط رقابت براى بازيگران عرصه بازار، موجب كاهش اهميت سازوكار قيمت‌گذارى‌[٨] و افزايش موانع بر سر راه جريان آزاد منابع مى‌شود.

[١] .vertical integration

[٢] .williamson ٧٧٩١ ,٢١١ -٢٢١ and North ١٨٩١ ,٤٣

[٣] .Monopoly

[٤] .Oligopoly

[٥] .Self -destruct

[٦] .Douglas North ١٨٩١ ,٣٨١ -٤٨١

[٧] . از آنجا كه نظام بازارى براى بيشينه كردن سود، توليد بيشتر و توليد انبوه را در دستور كار قرار مى‌دهد براى تأمين مواد اوليه به تخريب هرچه بيشتر محيط زيست متوسل مى‌شود. اين نظام بازار و سرمايه‌دارى براى بقاى خويش به تخريب بيشتر محيط زيست مى‌پردازد كه خود تخريبى سيستم بازار را به دنبال دارد.

به همين دليل بود كه موضوع توسعه پايدار كه رشد مداوم با جلوگيرى از تخريب محيط زيست را هدف‌دارد، مطرح شد.( م)

[٨] .Price mechanism