تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٣٠٨ - الف - استمنا و استشها

بنابر اين‌گونه احاديث، استمنا، گناهى است كه در صورت اثبات، حاكم شرع، صرفا تعزير مى‌كند و حدّى ندارد. در حديثى از امام صادق عليه السّلام از مالش آلت، از سوى خود فرد سؤال شد، امام فرمود:

ناكح نفسه لا شى‌ء عليه.[١]

او با خودش آميزش كرده، پس حدى بر او نيست.

نيز در يك روايت ديگر از امام باقر عليه السّلام در خصوص مردى كه با بازى با خودش، منى از او بيرون آمده، سؤال شد، فرمود:

لا بأس به، و لم يبلغ به ذلك شيئا.[٢]

اشكالى ندارد؛ به آن اندازه نيست كه حدّ بر او جارى شود.

البته شيخ حرّ عاملى، اين حديث را حمل بر تقيّه كرده است، از آن جهت كه در حديث آمده، اشكالى ندارد.

ممكن است كسى بگويد دلالت اين روايت (اگر حمل بر تقيّه نكنيم) و همچنين حديث قبلى، جواز استمنا است. باتوجّه به اين‌كه در روايات فراوانى، حرمت و گناه استمنا، يادآور گرديده و در اين دو روايت، گفته شده اشكالى ندارد و حتّى براى اين كار، حدّ هم در نظر گرفته نشده است، آيا اين، حكايت از آن ندارد كه استمنا نابه‌هنجارى جنسى نيست، همان‌طور كه امروزه در بين روان‌شناسان غربى مطرح است؟!

در پاسخ مى‌گوييم: اولا، اين دو روايت، در مقام بيان عدم حرمت نيستند؛ بلكه براى بيان عدم نياز به حدّ روايت شده‌اند. لذا جمله آخر در روايت دوم كه گفته: «به آن اندازه نيست كه حدّ بر او جارى شود»، مؤيّد آن است. بنابراين، مضمون اين حديث با احاديث ديگر، در تعارض نيست و حرمت و گناه آن، نفى نگرديده است.

ثانيا، اين عمل نابه‌هنجار، در مقايسه با نابه‌هنجارى‌هاى ديگر جنسى (مانند زنا

[١]. الكافى، ج ٥، ص ٥٤٠، ح ٢؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ٣٥٣.

[٢]. الاستبصار، ج ٤، ص ٢٢٦؛ وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٧٥، ح ٣.