تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١٠١ - مقدمه

مى‌تواند ازدواج نمايد، حتما بايد اين كار را بكند، در غير اين صورت، خويشتندارى را پيشه خود سازد. اين خويشتندارى، باتوجّه به شرايط رشدى افراد، حالت‌هاى متفاوتى به خود مى‌گيرد. در سنين كودكى، شيوه تربيت جنسى، به گونه‌اى است كه مقدّمات خويشتندارى را در سنين بالاتر فراهم مى‌كند و اين كار، بيشتر بر عهده والدين و مربيان است. در سنين نوجوانى، به دليل رشد شناختى و عاطفى‌اى كه رخ داده، علاوه بر نقش والدين، نوجوان نيز مى‌تواند در مديريت مسائل جنسى خود، مشاركت نمايد. نوجوان در مقايسه با كودك، بايد مسئوليت‌پذيرى بالاترى داشته باشد تا به سلامت، به آستانه ازدواج برسد و آن‌گاه به شكلى منطقى و شرعى، اين غريزه را ارضاء كند.

البته پس از ازدواج نيز شرايطى هست كه رعايت آنها باعث مى‌شود فرد، با پايدارى بيشترى، اين نياز مهم خود را ارضا نمايد. بر همين اساس، بحث شيوه‌ها را در اين دو بخش كلّى پى مى‌گيريم.