تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١١١ - ١ آموزش جنسيت و نقش جنسى و پرورش هويت جنسى

و الگوى منتخب خود مى‌بيند؛ يعنى هر اندازه كه كودك، به صورت عينى، خود را شبيه يكى از والدينش ببيند، به همان نسبت، بيشتر احتمال دارد كه با او همانندسازى كند. براى مثال، دخترى كه استخوان‌بندى درشت، قدّى افراشته و چهره‌اى شبيه به پدرش دارد، در همانندسازى با مادر ريزنقش خود، بيشتر دچار اشكال مى‌شود تا خواهر كوچك‌ترش كه مثل مادر، جثه ريزترى دارد.

تا آن‌جا كه اگر از نظر كودك، هردوى پدر و مادر، نوازشگر، قدرتمند و باكفايت باشند، كودك، با هردوتاشان همانندسازى مى‌كند؛ گرچه در هرحال، همانندسازى كودك با والد همجنس خود، قوى‌تر خواهد بود.

به‌طور خلاصه، مى‌توان گفت كه نقش‌دهى جنسى به كودكان، بايد داراى ويژگى‌هاى زير باشد:

١. اعتدال در محبّت به فرزندان و پرهيز از محبّت بيش از اندازه والد جنسى مخالف، به كودك؛

٢. پرهيز از تبعيض و تفاوت رفتارى نسبت به دختر و پسر در خانواده؛

٣. هماهنگى پوشش كودك با جنسيت او؛

٤. ايجاد تنوّع و جهت‌دهى به بازى كودكان، براساس جنسيت آنان؛

٥. پرهيز از تحميل ويژگى‌ها و رفتارهاى يك جنس، بر جنس ديگر؛

٦. توجّه به رفتارها، نگرش‌ها و موضع‌گيرى‌هاى كودكان و ايجاد نگرش صحيح، نسبت به جنس خود و جنس مخالف، از دوران خردسالى؛

٧. واگذارى مسئوليت‌هاى متناسب با جنسيت كودكان، در خانه و بيرون از خانه؛

٨. اظهار رضايت هركدام از والدين، نسبت به همجنس خود در برابر فرزندان؛

٩. بيان طبيعى بودن تفاوت‌هاى دو جنس (از نظر روانى، عاطفى، جسمى، فيزيولوژى و ...) و لزوم وجود اين تفاوت‌ها براى ادامه حيات و درنتيجه، ضرورت احترام گذاشتن به اين تفاوت‌ها.