تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٣١٤ - ١ لواط

به جان تو سوگند كه آنان در مستى (جنسى) خود سرگردان بودند! پس به هنگام طلوع آفتاب، فرياد مرگبار، آنان را فروگرفت و آن شهر را زير و زبر كرديم و بر آنان سنگ‌هايى از سنگ گل بارانديم. به يقين، در اين كيفر براى هوشياران، عبرت‌هاست).

عادت به لواط، براساس مستى جنسى‌اى كه پديد مى‌آورد، نگرش فرد را تغيير مى‌دهد و باعث مى‌شود كه اين رفتار نابه‌هنجار و زشت، در نگاه او به‌هنجار و خوب جلوه كند و آن را حلال و جايز برشمارد. در احاديث فراوانى، ضمن اين‌كه افراد، از ارتكاب اين عمل و به‌هنجار دانستن آن برحذر داشته شده‌اند، مطرح شده: آنان كه بر اين نابه‌هنجارى اصرار مى‌ورزند و آن را حلال تلقّى مى‌كنند، از عذاب حتمى (همانند آن عذابى كه بر قوم لوط، فرود آمده است)، در امان نيستند.

امام صادق عليه السّلام در تفسير آيه‌ وَ أَمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ ...[١] فرمود:

من مات مصرّا على اللّواط لم يمت حتّى يرميه اللّه بحجر من تلك الحجارة تكون فيه منيّته و لا يراه أحد.[٢]

كسى كه تا به هنگام مرگ، بر انجام دادن عمل لواط، اصرار داشته باشد، نمى‌ميرد مگر آن‌كه سنگى همانند سنگى كه بر قوم لوط فرود آمد، بر او فرود مى‌آيد و به اين وسيله مى‌ميرد؛ ولى هيچ‌كس آن سنگ را نمى‌بيند.

نيز آن حضرت در تفسير آيه فوق فرمود:

ما من عبد يخرج من الدّنيا يستحلّ عمل قوم لوط إلّا رماه اللّه بحجر من تلك الحجارة يكون منيّته فيها و لكنّ الخلق لا يرونه.[٣]

هيچ فردى كه عمل قوم لوط را حلال بداند، از دنيا نمى‌رود مگر آن‌كه خداوند، مرگش را در همان نوع سنگ عذاب واردشده بر قوم لوط، قرار مى‌دهد؛ ولى مردم، آن را نمى‌بينند.

[١]. سوره هود، آيه ٨٢.

[٢]. الكافى، ج ٥، ص ٥٤٨، ح ٩؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ٣٣١.

[٣]. مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٣٤٣؛ بحار الأنوار، ج ١٢، ص ١٦٠.