تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٣٩٤ - نظارت اجتماعى و اينترنت

اعضاى جامعه، التزام عملى بيشترى به هنجارها و ارزش‌هاى جامعه داشته باشند، به همان ميزان، هنگام وقوع انحراف، واكنش جامعه، شديدتر خواهد بود. به همين دليل بايد افراد جامعه، خود، از نيروى كنترل درونى برخوردار باشند تا بتوانند نسبت به هنجارها التزام عملى داشته باشند.

بنابراين، «نظارت درونى»، به عنوان بهترين، مؤثّرترين و اصولى‌ترين شيوه نظارت در اين دوران، رخ مى‌نمايد؛ ولى هزاره سوم كه ميدان ظهور نتايج و پيامدهاى انقلاب ارتباطات است، داراى ويژگى چالش‌آفرين «ساخت‌زداى» براى همه حوزه‌هاى فعاليت بشرى است.[١] اين ويژگى انكارناپذير، ساختارهاى مفهومى پذيرفته‌شده ما را در جنبه‌هاى گوناگون متزلزل مى‌كند و مجالى براى ظهور آنها نمى‌گذارد؛ به همين جهت، فرايند نظارت اجتماعى متزلزل در نوع بيرونى، ناكارآمدى خود را آشكار كرده است.

در اين دو ساختار متقابل، ساختار «دور- نزديك»، يك تقابل مكانى است. در اين نوع تقابل، هميشه سعى بر اين بوده كه فرد، خود را از محيطهاى نامطلوب دور كند تا به انحراف دچار نشود و نيز فرد منحرف را از محيط، دور نگه دارند تا نه فرد منحرف، ذهنيتى براى بزهكارى داشته باشد و نه ديگران را بتواند به سوى نابه‌هنجارى‌ها سوق دهد. وسايل منحرف‌كننده نيز بايد از دسترس افراد، دور نگه داشته شوند تا زمينه انحراف ايجاد نشود؛ امّا اين تقابل در عصر ارتباطات، به تدريج، ساخت‌زدايى مى‌شوند و با شكستن اين ساختار، ديگر تقابلى بين دور و نزديك وجود نخواهد داشت زيرا رسانه‌هاى ارتباطى مدرن (مثل: ماهواره و اينترنت)، اين فاصله مكانى را از بين مى‌برند و زمان و مكان را به سرعت درمى‌نوردند و بدين وسيله، افراد، وارد محيطهاى انحراف مى‌گردند.

سرعت پيشرفت تكنولوژى ارتباطى به گونه‌اى است كه امكان مهار و كنترل كردن آن، با دور نگه داشتن از محيط و يا محدود كردن آن، به هيچ‌وجه امكان‌پذير نيست و

[١].« نظارت اجتماعى»، سعيد اميركاوه، فصل‌نامه معرفت، ش ٢١.