٥. همه اين راهنمايى‌ها و آموزش‌ها براى اين است كه پاك‌دامنى دختر و پسر و زن و مرد، حفظ شود؛ زيرا در ابتداى آيه، بر اين امر، فراوان تأكيد گرديده است. در اين‌جا لازم به يادآورى است كه حفظ حجاب، فقط به خاطر حفظ مردان از به گناه افتادن نيست تا كسى تصوّر كند كه زنان بايد متحمّل پوشش شوند و مردان به رستگارى برسند؛ بلكه عفّت زنان، با حفظ حجاب، تضمين نسبى پيدا مى‌كند؛ زيرا با حفظ حجاب، از خودنمايى و تحريك ديگران (چه جنس موافق و چه جنس مخالف) جلوگيرى مى‌كند و علاوه بر اين‌كه از تمايل همجنس‌گرايانه پيشگيرى مى‌نمايد، باعث مى‌شود كه از تعدّى و اغواگرى مردان بر زنان مصون بمانند.

بنابراين، زن براى حفظ پاكدامنى خود و رستگارى و نجات خويش بايد پوشش مناسب و ساده داشته و بدون اغواگرى، ظاهر شود، نه صرفا براى رستگار شدن مردان. اصلا مرد مؤمن متّقى، به زن اغواگر عشوه‌كننده، نگاه نمى‌كنند كه بخواهد تحريك شود. اگر هم نگاه كند، تقواى او مانع از به گناه افتادن او مى‌شود. شاهد اين نكته در قرآن، حضرت يوسف عليه السّلام است كه با وجود جوان بودن و فراهم بودن فرصت التذاذ از زنى زيبا- كه خود را به اغواگرانه‌ترين وجهى بر او عرضه كرد-، از انجام دادن اين عمل، خوددارى كرد و به خدا پناه برد و خدا هم كه هميشه مؤمنان را در چنين موقعيت‌هايى از به گناه افتادن، نجات مى‌دهد، او را نجات داد. شاهد عينى آن، مردان متّقى و مؤمنى است كه در كشورهاى غربى، با وجود آن‌همه مظاهر فساد و زنان عريان، و نيمه‌عريان باز ايمان خود را حفظ مى‌كنند و با مشاهده اين صحنه‌ها دامن خود را آلوده نمى‌كنند و آخرت را به دنياى خود نمى‌فروشند و رستگار مى‌شوند.

پس حجاب زنان گرچه در كاهش تحريكات مردان، اثر دارد، ولى فلسفه اصلى لزوم حجاب، براى عفّت خود زن است تا با بى‌حجابى و خودنمايى‌ها، قلب او سياه و شيطانى نشود و از جاده رستگارى، خارج نگردد.

از طرف ديگر، ظاهر شدن زن با انواع عشوه‌گرى‌ها و اغواگرى‌ها بنيان خانواده‌ها