تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١٧٥ - نه - حفظ حجاب

لذا احتمال اوّل، از همه درست‌تر است. در تفسير نمونه نيز ظاهرا همين احتمال را ترجيح داده و مى‌نويسد:

به نظر مى‌رسد كه منظور، پوششى است كه از روسرى، بزرگ‌تر و از چادر، كوچك‌تر است. چنان‌كه نويسنده لسان العرب، روى آن تكيه كرده است. منظور از «يدنين (نزديك كنند)» اين است كه زنان، «جلباب» را به بدن خويش نزديك سازند تا درست، آنها را محفوظ دارد، نه اين‌كه آن را آزاد بگذارند، طورى كه گاه و بى‌گاه، كنار رود و بدن آنها آشكار گردد. به تعبير ساده امروزى خودمان، يعنى لباس خود را جمع‌وجور كنند.[١]

البته حكم اصل حجاب، همان است كه در سوره نور بيان شد و ممكن است اين نوع حجاب، در مواردى لازم باشد كه زن، احتمال مى‌دهد در معرض آزار قرار گيرد؛ زيرا شأن نزول آيه، طبق نقل على بن ابراهيم در تفسير خود چنين است: آن ايّام، زنان مسلمان، به مسجد مى‌رفتند و پشت سر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله نماز مى‌گذاردند. هنگام شب، موقعى كه براى نماز مغرب و عشا مى‌رفتند، بعضى از جوانان هرزه و اوباش، بر سر راه آنها مى‌نشستند و با مزاح و سخنان ناروا، آنها را آزار مى‌دادند و مزاحمشان مى‌شدند. پس از آن، آيه فوق نازل شد و به آنها دستور داد كه حجاب خود را به‌طور كامل رعايت كنند تا به خوبى، شناخته نشوند و كسى بهانه مزاحمت پيدا نكند.[٢]

با قرار دادن دو آيه حجاب و شأن نزول آيه ٥٩ سوره حجرات، اين نكته به دست مى‌آيد كه هردو آيه، خطاب به دختران و زنان مؤمن و پسران و مردان مؤمن است. در آيه سوره حجرات، مشخصا فرموده كه حجاب خود را رعايت كنند تا از افراد غير مؤمن- كه نسبت به حجاب بى‌قيدند-، متمايز شوند. بنابراين، حجاب، مايه شرف و منزلت زن مؤمنه است و از عوامل بازشناسى او از زن غيرمؤمنه محسوب مى‌شود.

با اين وصف، هيچ زنى حق ندارد بگويد: «من مؤمن هستم؛ امّا دوست ندارم حجاب سر كنم!». اين سخن، با متن صريح آيه، منافات دارد و مثل اين است كه كسى بگويد:

[١]. تفسير نمونه، ج ١٧، ص ٤٢٨.

[٢]. تفسير على بن ابراهيم، به نقل از: نور الثقلين، ج ٤، ص ٣٠٧.