تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١٧٢ - نه - حفظ حجاب

مى‌دانند؛ ولى در مورد گردن و سينه، خداوند، به صراحت، به پوشاندن آن امر مى‌كند. با اين وصف، متوجّه مى‌شويم كه حدود پوشش زنان در اسلام، پوشاندن تمام بدن، بجز دست و صورت است، طورى كه برجستگى‌هاى بدن آنها نمايان نشود؛ زيرا در احاديث، استفاده لباس‌هاى گشاد، توصيه شده است. لباس‌هاى تنگ و نازك، نه‌تنها چيزى را نمى‌پوشانند، بلكه بيشتر، اعضاى بدن را نمايان مى‌سازند.

امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد:

لا يصلح للمرأة المسلمة أن تلبس من الخمر و الدّروع ما لا يوارى شيئا.[١]

براى زن مسلمان، سزاوار نيست كه روسرى يا پيراهنى استفاده كند كه چيزى را نمى‌پوشاند.

٢. زن، علاوه بر اين‌كه بايد در برابر نامحرم، پوشش كامل داشته باشد، لازم است كه ظاهر او ساده و بدون زينت باشد. بنابراين، اگر زنى، روسرى و چادر، سركرده باشد، امّا مرتب، النگوهاى خود را به نمايش بگذارد يا زير چادر، لباس نامناسبى بر تن داشته باشد كه به محض كنار رفتن آن، بدن او پيدا شود، اين حجاب، حجاب اسلامى نخواهد بود، هرچند كه وى چادر و مقنعه داشته باشد. علاوه بر آن، صورت او نيز بايد بدون آرايش باشد؛ زيرا آرايش هم جزو زينت است و خداوند، امر فرموده كه زينت خود را جز در مواردى كه در آيه ذكر شده، ظاهر نكنند.

٣. حركات و راه رفتن زن نبايد اغواگرانه باشد، چه به صورت نگاه‌هاى عشوه‌گرانه و چه تلويح به داشتن زينت‌هاى مخفى كه معناى آن، رفتار كردن به گونه‌اى است كه جلب توجّه كند و ديگران را تحريك نمايد.

٤. با كنار هم قرار دادن نكات سه‌گانه بالا، به اين نتيجه مى‌رسيم كه زن، در برخورد با مرد نامحرم بايد هم ظاهرش و هم رفتارش محجوبانه باشد و هيچ اثر و نشانه‌اى از اغواگرى و تحريك‌كنندگى در او و لباس‌هايش نباشد؛ بلكه با ظاهر و رفتارى ساده، با نامحرم برخورد كند. اين‌گونه ظاهر شدن دختران و زنان در اجتماع،

[١]. الكافى، ج ٣، ص ٣٩٦؛ الإستبصار، ج ١، ص ٣٩٠؛ وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٣٨٨.