تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١٧١ - نه - حفظ حجاب

اموال خود را از تلف شدن، و دامان خود را از ننگ بى‌عفّتى، با تلاوت سوره نور حفظ كنيد، و زنانتان را در پرتو دستورهايش از انحرافات، مصون داريد كه هر كسى قرائت اين سوره را در هر شبانه‌روز ادامه دهد، احدى از خانواده او هرگز تا پايان عمر، گرفتار عمل منافى عفّت نخواهد شد.

دليل اين امر، آن است كه با خواندن و شنيدن هر روزه نوجوان در مورد حد شرعى زناكار و اهميت حفظ عفّت و لزوم رعايت ضوابطى در روابط زن و مرد، احتمال اين‌كه آن را فراموش كند، و شيطان بر او غلبه كند، كاسته مى‌شود. بنابراين، (همان‌طور كه در بحث عفّت به آن اشاره شد)، يكى از راه‌هاى زمينه‌سازى پرورش عفّت در نوجوانان و جوانان، مداومت بر خواندن سوره نور و تفهيم مطالب آن است.

در مورد آيه ٣١ سوره مباركه نور- كه به امر حجاب پرداخته-، نكاتى وجود دارد كه لازم است به آنها اشاره شود:

١. حجاب، در زمان جاهليت هم وجود داشته و مخصوص اسلام نبوده و نه‌تنها در دين عرب وجود داشته، بلكه در بين بسيارى از ملل و اقوام ديگر (از جمله ايرانيان) هم به سبك‌هاى مختلفى رايج بوده است.[١]

خود اين آيه هم دلالت بر اين امر دارد كه زنان، سر خود را با روسرى- كه «خمار» ناميده مى‌شد- مى‌پوشاندند، منتها آن را پشت سر خود، رها مى‌كردند، طورى كه گوش‌ها و گردن و سينه آنها و طبعا زيورهايشان (مانند گوشواره و گردن‌بند و ...) نمايان مى‌شد. لذا آيه مباركه، مى‌خواهد بگويد كه زنان مؤمن، روسرى‌هاى بلند خود را روى سينه خود بيندازند. البته زنان آن دوران، جامه‌هاى بلند و گشاد با آستين‌هايى بلند، بر تن مى‌كردند كه اين لباس، هنوز هم در بين زن‌هاى عرب حاشيه خليج فارس رايج است. لذا بدن آنها و تقريبا موهاى آنها كاملا پوشيده بوده و تنها قسمت بدون پوشش بدن آنها، سر و دست‌ها و صورت و گردن و سينه بوده است. چون آيه، در مورد دست و صورت، سخن نمى‌گويد، و لذا بيشتر فقها نپوشاندن آن را جايز

[١]. ر. ك: مسئله حجاب، ص ٢١ و ٢٨.