خدایند نمی‌شود گفت بد است، علاقه‌ها و میل‌هایی که در انسان نسبت به این امور هست بد نیست. و همان طوری که هیچ عضوی از اعضای انسانی حتی یک مو و یک رگِ باریک‌تر از مو، هیچ رشته‌ای و هیچ نسجی در بدن لغو و بی‌حکمت نیست و هیچ عضو زاید در بدن نیست، رشته‌های روحی و علاقه‌ها و محبت‌های روحی نیز همین طور است، هیچ کدام زاید نیست، هیچ میل و علاقه زاید در روح نیست. پس ترک دنیا به معنای ترک علاقه و محبت دنیا هم همان اشکالی را دارد که ترک خود دنیا دارد. این اشکال.

و اما جواب و توضیح: مقصود از اینکه می‌گویند علاقه دنیا و محبت دنیا مذموم است، آن علاقه و میل فطری نیست؛ آن ممدوح است. در قرآن کریم این علاقه‌ها و محبت‌ها به عنوان آیت و نشانه حکمت خداوند ذکر شده:

وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکمْ مِنْ أَنْفُسِکمْ أَزْواجاً لِتَسْکنُوا إِلَیْها وَ جَعَلَ بَیْنَکمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً[١].

از آیات الهی این است که برای شما از جنس خود شما جفت آفرید تا با آنها آرام بگیرید و شما را به یکدیگر مایل و علاقه‌مند ساخت.

بعلاوه، خود انبیا و اولیا از این محبت‌ها بهره‌مند و سرشار بودند و این کمال آنها بود نه نقص آنها. پیغمبر اکرم فرزندان خود را دوست می‌داشت، و هم آن حضرت در مورد زن و عطر و نماز می‌گفت:

[١] . روم / ٢١.