او جان به سلامت میبرد و یا آنکه کشتی طوفانی میشود و او به کمک امواج به ساحل میرسد ولی خاطره آن منظره وحشتناک که مرگ را در جلو چشم خود میدیده هیچ گاه از ذهنش مو نمیشود. سستی و بیبنیادی کاخ امل و آرزو در این گونه مواقع، خوب ظاهر میگردد. آری اگر کاخ روحیه آدمی کاخ امل و آرزو باشد سست بنیاد است، تصور مرگ و فکر نزدیک شدن مرگ مانند بمبی آن را فرو میریزد. ولی اگر این کاخ کاخ ایمان و عقیده و علم باشد، تصور مرگ و بلکه خود مرگ کوچکترین تأثیری در آن نخواهد داشت. کاخ ایمان بنیادی محکم دارد، مانند کاخ امل و آرزو سست بنیاد نیست. افلاطون میگوید:

سقراط، حکیم الهی و بزرگوار جهان در آخرین لحظات حیات و دم مرگ باز هم دست از افاضه و تعلیم بر نمیداشت. حتی در روز آخر و لحظات آخر عمرش که ساعتی بعد میبایست جام زهر را بنوشد و شاگردان دورش جمع بودند، همچنان به افاضه و تعلیم و بیان اینکه آدمی با مردن تمام نمیشود و بعد از مرگ باقی میماند ادامه میداد. ما شاگردان، عقده گلویمان را گرفته بود ولی به ملاحظه استاد که ما را از گریه منع میکرد جرأت نمیکردیم صدا به گریه بلند کنیم. بالاخره درس خود را به اتمام رسانید و سپس جام زهر را با کمال گشاده رویی نوشید.

آری مرگ تا شکل و صورت عدم و نیستی و فنا دارد آدمی از آن وحشت دارد، زیرا آن چیزی که وحشتناک است عدم و نیستی است، فنا و زوال است، ولی همینکه تغییر شکل و قیافه داد و به صورت انتقال و جابجا شدن درآمد دیگر وحشتناک نیست، بلکه برای مردان خدا که جز در راه حق گام برنداشتهاند مرگ قیافهای جذاب و گیرنده دارد. مردان خدا به استقبال مرگ میروند. هنگامی که آن ضربت محکم فرق علی علیه السلام را میشکافد، بدون ذرهای تزلزل مثل کسی که سالها به دنبال مطلوب و محبوبی هست و ناگاه به وصال آن میرسد، میگوید: قسم به